arabanin tekerlegi ucurumun kenarinda xhYu9XtQ

‘Arabanın tekerleği uçurumun kenarında…’

Dünyanın en tehlikeli yollarından birinin Türkiye’de bulunduğunu öğrendiğimden beri oraya gitmek için fırsat kolluyordum. Bir Karadeniz seyahati planladığımızda bu yolu da ekliyorum heyecanla rotamıza…

Trabzon tarafındayız. Navigasyona ‘Türkiye’nin en tehlikeli yolu’ yazıyoruz, Soğanlı Dağı’ndaki keskin virajlı D- 915 yolu çıkıyor. Ben birazcık heyecanlı olduğumdan çıkan haritaya asla bakmadan koyuluyorum yola… ‘Pazar günü asla gitmem’ söylediğim, içimi daima acıtan Uzungöl’de ve onun vahim kalabalık trafiğinde buluveriyorum kendimi. Burası benim için katlettiğimiz tabiatın bir simgesi suretiyle.

SİSİN İÇİNDE KAYBOLDUK

Yola Trabzon Sümela tarafınca başlarsanız Uzungöl’den geçmek zorundasınız. Uzungöl’den çıkar çıkmaz dağlara tırmanıyorsunuz. Kalabalıktan sıyrıldığımız an ormanlık dağ yolu ve sisler içindeki Uzungöl de eski günlerindeki suretiyle bir görüntüye kavuşuyor. Güya başına hiçbir şey gelmemiş…

Dağ yoluna saptığımız an kısa bir süre sonra D-915 karayoluna ulaşabileceğimizi sanıyorum; fakat yanıldığımı hızlıca fark ediyorum. Sislerin içinde burnumuzun ucunu dahi göremeden uçurumların ortasından ne kadar gidiyoruz, kaç yayladan geçiyoruz bilmiyorum. Her gördüğümüz araca yol soruyoruz, onlar da bizlere. Tamamımız ‘Alacakaranlık’ neslinde, sislerin içinde kaybolmuş üzereyiz. Navigasyon sürekli ileriyi gösteriyor. Geri dönmek için de oldukca geç artık. En sonunda Soğanlı Geçidi tabelasına ulaştığımızda sisten artık hiçbir şey gözükmüyor. Dışarısı buz suretiyle ve mecnun bir rüzgâr esiyor. Yanlış anlaşılmasın, kış değil, yaz mevsimindeyiz. Soğanlı tabelasının çabucak gerisindeki yol ikiye ayrılıyor ve orada ‘girilmez’ işareti var. Gezi süresince konuştuğumuz hepimiz kapalı bulunduğunu söylemişti. Oraya girmeyip devam etsek en yakın yerleşim yeri 5 saat. Girilmez tabelası önümüzde yolumuzu kapatırken elimdeki navigasyon ‘Devam’ diyor ve ben bu ikilemde ne yapacağımı bilemezken kapalı yoldan bir otomobil fişek suretiyle çıkıp siste kayboluyor. O otomobilin oradan çıkması bizim yazgımızı değiştiriyor. Ekip dostlarımla şöyleki bir birbirimize bakıyoruz. Devam, diyoruz. İnternet oldukca hoş çekiyor. Etrafımızı göremesek de elimdeki navigasyondan tam o yolun zirvesine, başlangıç noktasına geldiğimizi görebiliyorum. Artık akşam olmuş, bir sis bulutunun tam içindeyiz ve hayallerim o sisin içinde lakin göremiyorum. Bu yolu karanlıkta ve siste geçerseniz hiçbir şey anlamazsınız. Üstelik oldukca tehlikeli… Aklıma Sinop’ta bizlere konutunu açan Mehmet geliyor, kendisi meteorolojide çalışıyor. Çabucak bir iletiyle yarının hava durumunu soruyorum. Gelen yanıtta yüzde 90 havanın açacağını söylüyor. Takıma dönerek “Bu gece otomobilde yatıyoruz” diyorum. O denli bir yerde konaklıyoruz ki bir tarafımız yar, diğeri tarafımız zirvemize yıkılacak suretiyle duran bir kaya. Çadır kurabileceğimiz bir alan yok. Dışarısı pişmeden, sırılsıklam ve buz suretiyle. Mevsim yaz fakat Karadeniz için pek bir şey fark etmiyor. Uzaktaki köylerin ışıklarını görebiliyoruz. Tek endişem, gece birileri yoldan geçerse arabamızı görmeyip çarpabilir. İşte o zaman D-915 yolunu uçarak inen birinci beşerler olabiliriz. Bu endişelerle erkenden uyuyoruz. O denli yorgunuz ki! Gece ortada bir kalkıp yola bakıyorum. Yol kıvrıla kıvrıla dağdan aşağı iniyor ve ay ışığında mükemmel parlıyor. Düş mı gerçek mi bilemiyorum.

MASALSI BİR ATMOSFER

 

Sabah gözümüzü pırıl pırıl bir güneşle açıyoruz. Nasıl bir mutluluktur bu! Otomobilden inip yarın başına geldiğimde kıvrım kıvrım yolu görüyorum. Tam da doruğunda uyumuşuz. Masal suretiyle, hayal suretiyle bir şey. Uzaktan çağlayan şelalelerin sesini duyuyorum. Binlerce kare fotoğraf çekmişizdir. Sonrasında da “Hadi başlamış olalım” deyip yola devam ediyoruz. Başım dışarıda, otomobilin tekerleği uçurumun kenarında, yavaş yavaş ilerliyoruz. Bir evvelki günün sisi, kara bulutlarına direnme güneş bugün bizlere torpil geçiyor. Derebaşı virajları olarak da malum bu yol Trabzon ile Bayburt’u birbirine bağlıyor.

Yol coğrafik kaideler göz önünde bulundurulduğunda senenin minimum 6 ayını karlı ve kapalı geçiriyor. Yazları bile geçmenin ne kadar sorun bulunduğunu deneyimledim. Virajları tek seferde dönmek mümkün değil. Karşıdan bir otomobil gelse “Ne yaparız” diye konuşurken karşıdan bir otomobil bizlere yanlışsız yaklaşıyor. Virajlar birazcık geniş, birbirimize yol veriyoruz. Yol 20 dakika kadar sürüyor. Süratli geçerseniz daha kısa sürebilir. Aşağı indiğimizde başımı kaldırıp geldiğimiz yola bakıyorum. Gördüğüm tek şey bir dağ oluyor. Yol gözükmüyor. İnsan o dik dağdan aşağıya otomobille indiğine inanamıyor.

Not: Eğer aşağıdan üste gerçek çıkacaksanız  otobandan ‘Karaçam’ tabelasından girip yolu asla bırakmayınca D-915 yolunun alt kısmına ulaşıyorsunuz.

 https://nerdesinbahar.com/

🔥10

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir