bavulunuzda kitaba yer acin A4qK9dld

Bavulunuzda kitaba yer açın

Seray Şahinler – Her insanın dört gözle beklediği bayram tatili başladı! Önümüzde uzun bir dinlence var; yedi gün süresince  denizin, tabiatın tadını çıkaracaklar ve bu tatilde de kitap okumaktan vazgeçmeyecekler için yeni çıkan kitapların yazarlarıyla konuştuk. İşte bavulundan, çantasından kitabını noksan etmeyecek kitap kurtları için bir seçki!

Atlamamız ihtiyaç duyulan ateşler var

Genç öykücü Fatma Işık Kaptanoğlu, yeni kitabı “Alevden Atlamak”ta yaşamın karmaşası içindeki “insanoğlunun karmaşasını” konu alıyor. Kararlarınız hayatınızı ne istikamette etkilediği yada etkilemediğnii…

Hikayelerinizin çıtasında insanoğlunun karmaşası, dertleri, toplumsal etkileşimlerin yansımasını görüyoruz. Aslına bakarsak bugünün insanoğlunun öyküsü…

Hayatımızda daima atlamamız ihtiyaç duyulan ateşler var. Büyük, minik, harlı, sönmeye yakın… İrili ufaklı cesaretlerimizin ve normal olarak ki endişelerimizin somut ve öznel bir dışa vurumu “Alevden Atlamak”. Öykülerim koşun, düşün, sonlarınızda dolaşın, yaklarınızın değmediği yerlerde yüzün, cüret edin söylediği kadar, durup içimize bakmayı, geçmişimizi ölçüp tartmayı, bahanelerimizi hem sevmeyi hem de onlara fazlaca bağlı kalmamayı hatırlatıyor.

Tıpkı vakitte insanoğlunun kendi yönelik seyahatine da tanık oluyoruz. Pişmanlıklar, kararlar, yüzleşmeler…

İnsan olmanın getirisinde olan pişmanlık, karar alma zorlukları, kaçtığımız büyük yüzleşmeler yaşamın köşelerinde bizi daima yakalıyor. “Alevden Atlamak”, bayağı lakin sıradanlığını en yüksek hislerde yaşayan insanların öyküleri. Doğrusu benim, sizin ve hepimizin. Bu yüzden kişiliklerle ortak paydada buluşmak daha kolay oluyor.

Hikayeye ilgide, bilhassa genç muharrirler ortasında artış var. Siz ne düşünüyorsunuz?

Anlatmak istediğimizi öykü karşılıyorsa zati durmayıp yazmak gerek. Lakin yalnızca tanınan bir periyodunda olduğundan hikayeye yönlenmeyi yanlışsız bulmuyorum. Metnimizin çeşidine değil, metinde anlatmak istediğimize odaklanmak bizlere daha gerçek sonuçlar verecektir.

İnsanoğlu değişmez!

Harun Candan’ın son romanı “Sonsuzluğun Birinci Günü”nü yolu pandemiyle kesişiyor. Anlatılan “bir şeylerin” esiri olan insanların öyküsü…

Bu sefer dünyayı bekleyen sonu husus alıyorsunuz. Pandemi periyoduyla örtüşüyor suretiyle…

Beş kısımdan oluşan romanın son ve gelecekte geçen kısmında pandemi var. Bir virüs insanlığın sonunu getiriyor. Koronavirüs, kitabın yazım basamağında ortaya çıktı. Tek desteğim hayal gücüyken aniden kendimi olayların ortasında buldum. Ümit ederim kitaptaki suretiyle yaşanabilir yeni bir dünya aramak zorunda kalmayız. Alışılmış yalnızca bunlar için yazmadım, büyük bir insanlık öyküsü yazmayı istedim.

Romanda 2 bin 635 senelik bir panoromayla karşılaşıyoruz. Romanın problemi nedir?

Sorun insan. Yaşadığım dünyaya ve insanlara karşı sorumluluğum var, bunu bu halde yerine getirmek istedim. Dünyayı cehenneme ya da cennete çevirmek insanoğlunun elinde. Ben yalnızca kıssa anlatıyorum. Hissettiğim şeyleri diğerleriyle paylaşıyorum.

Çağlar, takvimler, metotlar, araçlar değişse de, insan daima birebir insan. İki bin yıl evvel savaşlar vardı, bugün de var. Sözgelişi kölelik… Artık kimse birisinin kölesi değil. Sadece aslına bakarsak hepimiz bir şeylerin kölesi. İster para, sistem, banka, politika, güç ya da diğer bir şey deyin, isterseniz nefs; kölelik devam ediyor. Ben kıssayı parayı gören Lidyalılardan başlattım. Lakin ondan evvel de insan birebirdi, bundan sonrasında da birebir olacak.

“Nişan Evi”yle yüzleşin!

Çiler İlhan bu kere birinci romanla karşımıza çıkıyor. Mardin’deki Bilge Köyü katliamından yola çıkan “Nişan Evi” kuvvetli kurgusuyla birbirini izleyen ve romanın sonunda resmi tamamlayan kuvvetli bir anlatı.

Yer ve kişiliklerle kesimleri birleştirerek ruhsal, sosyolojik bir okuma yaptırıyorsunuz okura. “Nişan Evi”nin kelamı neydi?

Kaygısı en derininde en en utanmazca  yüzeydekine, çeteleşme. Şiddetin legalleştirilmesi ve bir katliamın meydana gelmesine ve daha “yükseklerdeki” faillerin ceza almadan olayın kapanmasına fırsat veren de bu.  Doğu’yu sağlıktan eğitime temel haklardan, pek fazlaca alanda özgürlükten yoksun etme stratejisinin sonucu diye görüyorum ben bu katliamı.

Leyla, Bilal, Maral birer temsiliyet tıpkı vakitte. Yazım sürecinde siz bu karakterlere nasıl konuştunuz?

Birinci evvel Maral vardı; olanları çocuksu saflığın, dürüstlüğün gözüyle anlatacaktı. Leyla, olay örgüsünün çevresinde geliştiği nişanın ana kahramanı, lakin Halil aslolan taşıyıcı oldu. Renkli, ayrıksı, yardımıyla daha fazlaca şey söyleyebileceğim bir karakter, inceliğiyle karşıtlık kattı anlatıya. Hisleri romandaki sertliği yumuşattı. En fazlaca o konuştu benimle, resmen dikte etti kendini.

Yitik bir yaşam yitik bir geçmiş!

Zeynep Kaçar’ın “Yalnız” romanı son periyodun en fazlaca ses getirenlerinden. Hanımefendi problemi ekseninde ilerleyen roman tıpkı vakitte değişen bir ülkenin panoramasını sunuyor okura.

“Yalnız”, bir bayanın kendini bulma, kendine dönüş serüveni. Sizi bunu anlatmaya yönelten neydi?

 “Yalnız”, benim için, mukadderatıyla baş başa bırakılan, sesi duyulmayan, adı anılmayan, gözle görülmeyen, o denli veya bu türlü bir durumun, yerin, şartların içine hapsolmuş tüm bayanların kıssası. Yok sayılma, görmezden gelinme, küçümsenme, yaşamının inisiyatifinin elinden alınması, bu ülkede neredeyse her bayanın başına gelebiliyor. Öte taraftan değişen bir ülke var. Daima ve hızlıca değişiyor. Her şey. Gelecek değil de güya geçmişimiz yine yazılıyor. Kuşağımızın gençliğine ilişkin tüm izler silindi. Sanırım bu iki temel hisle yola çıktım. Yitik bir yaşam ve yitik bir geçmiş.

Romanda hem şahsî hem toplumsal bir dönüşümü izliyoruz. Bu dönüşümü anlatmak niçin kıymetliydi ve “Yalnız”ın bu noktadaki problemi neydi?

 Ülkenin bu türlü büyük bir hızlıca değişiklik geçirmesi bana sahiden ve hâlâ fazlaca şaşırtan geliyor. Erdemlerimizi yitirdiğimizi düşünüyorum cemiyet olarak. Çürüdüğümüzü. Bu çürümüşlüğü anlatmayı istedim. Kimse çağından muaf olması imkansız. O yüzden en temiz olanımız da hissesini alıyor bu değişimden. Feray ülkeyle beraber değişiyor, yaşamı daima boyut değiştiriyor, giderek daralıyor, küçülüyor, neredeyse yok oluyor. Fizik kurallarının dışına çıkıyor. Bir fizikçiyken metafiziğe doğal olarak oluyor. Normal olarak bir metafor bu sadece birazcık da o denli suretiyle, fiziki gerçekliğin dışındaymışız suretiyle.

Yalnız, Feray suretiyle fazlaca kuvvetli olma ihtimali olan bir bayanın, ülkenin dönüşümüyle beraber tüm enerjisini yitirdiği bir yaşamın içine sürüklenişinin romanı.  

Romanın hanımefendi sıkıntısına de fazlaca şey söylediğini düşünüyorum. Feray’ın bu aşamada daveti, kelamı ne olur?

 İçgüdüsel bir gücü var Feray’ın. Neredeyse hayvani. Gücü elinden alınmış olsa da dirençli, o şartlar içinde bile hayatta kalmayı başarıyor. Sonrasında da işte, elinden alınmış her şeyi geri kazanmak, tanımış olduğu ve tanımadığı tüm bayanlara yapılanların hesabını sormak için yeni bir yaşam kuruyor kendine. Bir Feniks suretiyle. Birinci zulümde çekip gitmeyi, birinci yok sayıldığında kendi varlığına haiz çıkmayı becerebilmiş olmayı istediğini söylüyor romanda. Yaşam bir defalık diyor bir yerde. Sanırım o denli söyler yine. Yaşam bir defalık. Ne olursa olsun ona sahiplenmek gerek. Vazgeçmemek. Kendi cevherine inanmak. Zahmetim Doğan’ın mektubunda yazdığı suretiyle.

 

 

 

Kaynak : Milliyet

🔥3

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir