bozuk bilgisayarla adim attigi iste milyonlar kazanan girisimci freddie figgers insanlara tavsiyesini acikladi kosullara bas egmeyin PGFTJ3bG

Bozuk bilgisayarla adım attığı işte milyonlar kazanan girişimci Freddie Figgers insanlara tavsiyesini açıkladı: Koşullara baş eğmeyin

Girişimcilik dünyası, kıymetli öyküleri gün yüzüne çıkarmaya devam ediyor. 31 yaşındaki teşebbüsçü Freddie Figgers’ın kıssası de duyanları hem duygulandırdı hem de azimlendirdi. Birinci sefer 9 yaşlarında bozuk bir bilgisayar sahibi olan Figgers, küçüklükten bu yana elinde olan bilgisayar tamiri kabiliyetini geliştirerek teknoloji alanında fazlaca kıymetli işler başardı. Şu anda milyonlarca dolar kazanan bir firmanın sahibi olan Figgers, insanlara da bir tavsiyede bulunmuş oldu. İnsanların teşebbüsten korkmaması icap ettiğini belirten Figgers, “Koşullarınızın kim olduğunuzu belirlemesine müsaade vermeyin” tabirlerini kullandı.

BBC Türkçe’de yer edinen habere nazaran 8 yaşlarındayken babası Nathan’a, nerede ve nasıl doğduğunu sorduğunda unutulmaz bir karşılık almıştı. Freddie, doğduktan çabucak sonrasında Florida’nın kırsal bir bölgesinde büyük bir çöp konteynerinin yakınına terkedilmiş olarak bulunmuştu.

“Bana bu tarz şeyleri anlattığında, ‘Tamam çöpüm ben’ diye düşündüm, istenmediğimi hissettim. Lakin babam omuzumdan tutup ‘Dinle beni, bunun hiçbir zaman seni üzmesine müsaade verme’ dedi.”

ORTA GELİRLİ AİLE EVLATLIK ALDI

Freddie’yi evlat edinen Nathan Figgers, küçücük tamirat işleri icra eden bir usta, eşi Betty Mae Figgers ise ziraat çalışanıydı.

1989 senesinde doğrusu Freddie’nin dünyaya geldiği yıl 50’li yaşlarındaki Figgers çifti, Şimal Florida’da 8 bin kadar sözü geçen kırsal bir yerleşim olan Quincy’de yaşıyorlardı.

Figgerslar daha evvel bir fazlaca çocuğa esirgeyici aile olarak bakmışlardı sadece iki günlük Freddie’yi oğulları olarak evlat edinmeye karar verdiler.

Freddie Nathan ve Betty Mae’de muhtaçlığı olan tüm sevgiyi bulduğunu lakin Quincy’deki evlatların kimi zaman fazlaca zalim olabildiğini konu alıyor.

“Çocuklar benimle alay edip ‘Çöplük bebeği’ , ‘Çöp oğlan’, ‘Seni kimse istemiyor’, ya da ‘Pissin sen’ suretiyle şeyler söylerlerdi. Kimi zaman okul otobüsünden indiğimde arttan gelip beni yakalayan çocuklar beni çöp bidonuna atarlar ve gülerlerdi.”

KAHRAMAN VE ROL MODELLERİ

Evlatların sataşmaları o denli bir noktaya geldi ki babası artık onu otobüs durağında bekliyor ve meskene kadar onunla beraber yürüyordu. Lakin çocuklar Nathan’a da söz atmaktan geri durmuyorlardı.

Freddie için Nathan ve Betty Mae birer kahraman ve rol modeliydi.

“Babamı kimi zaman asla tanımadığı insanlara yardım ederken, evsizlere yiyecek götürürken görürdüm. İnanılmaz bir adamdı ve ikisi beni alıp yetiştirmişlerdi, işte ben de bu türlü biri olmak istiyordum.”

ÇÖP KONTEYNERLERİNDEN İŞE FAYDA EŞYA TOPLADILAR

Hafta sonları Freddie ve Nathan çöp konteynerlerini dolaşır ve konutlardan atılmış eşyalar ortasında işe yarar bir şeyler olup olmadığına bakarlardı. Freddie’nin gözü bilgisayarlardaydı.

“Eski bir deyiş vardır. ‘Birinin çöpü oburunun hazinesidir’ derler. Ben de bilgisayarlara meraklıydım. Daima bir Gateway bilgisayarım olsun istiyordum fakat o sırada alacak paramız yoktu.”

Sonunda bigün, Freddie 9 yaşlarındayken Goodwill ismindeki ikinci el eşya dükkanına gittiler ve orada çalışmayan eski bir Macintosh bilgisayar gördüler.

“Tezgahtarı ikna ettik. ‘Hey Size 24 dolara bırakırım’ dedi. Aldık meskene getirdik. Luktan çıldıracak üzereydim.”

TEK TEK MODÜLLERE AYIRDI

O sırada Freddie aslına bakarsak radyolar, çalar saatler ya da görüntü çalarlardan oluşan bir fazlaca elektronik aygıtla içli dışlı olmuştu. O andan itibaren tüm ilgisi bozuk Mac bilgisayarına yöneliyor.

“Eve gittiğimizde çalışmadı. Ben de tek tek modüllerine ayırdım. Bakarken kapasitörlerin bozuk bulunduğunu fark ettim. Lehim tabancam vardı. Babamın radyolu çalar saatinden aldığım kesimleri bilgisayarın kapasitörlerinin yerine lehimledim.”

Aşağı üst 50 denemeden sonrasında, bilgisayar sonunda çalışıyor. İşte o an Freddie, yaşamı süresince teknolojiyle uğraşmak istediğine karar veriyor.

“Bilgisayar, evlatların benimle dalga geçmesinin verdiği tüm acıyı almıştı” diyor.

Ne zaman okulda birisi sataşsa içinden “Eve gidince bilgisayarımla oynayacağım” diye düşünerek yatışıyor.

12 yaşına vardığında maharetleri oburlarının da dikkatini çekmeye başlıyor. Okul sonrası kulübünde, diğer çocuklar bahçede oynarken, Freddie okulun bilgisayar laboratuvarındaki bozuk bilgisayarları onarmaya girişiyor.

“Durağan(durgun) diski bozuksa değiştiriyordum. Hafızası yetersizse RAM ekliyordum” diyor.

BOZUK BİLGİSAYARLARI HAYATA DÖNDÜRDÜ

Okul sonrası faaliyetlerin sorumlusu tıpkı vakitte Quincy’nin belediye lideriydi ve Freddie’nin bozuk bilgisayarları birer birer hayata döndürdüğünü görünce, anne ve babasını alıp belediye binasına gelmesini istedi.

“Belediye binasına gittiğimizde bana bir art odadaki bilgisayarları gösterdi. Aman Yaradanım, tahminen 100 tanesi üst üste dizilmişti. Önder, ‘Bunların onarım edilmesi lazım’ dedi.”

O andan itibaren Freddie okuldan sonraki tüm vaktini, saati 12 dolara, bu bilgisayar yığınını tek tek onarım etmeye harcıyor.

“Parası mühim değildi aslına bakarsak. Sevdiğim bir şeyi yapma fırsatıydı ve fazlaca zevk alıyordum.”

“TAM BİR BİLGİSAYAR FARESİ”

Bir kaç yıl sonrasında bir programlama fırsatı çıktı. Quincy kentinin su basıncını ölçen saatleri denetim edecek bir sisteme muhtaçlık vardı ve şirket bunu meydana getirecek bir bilgisayar programının yazılımı için 600 bin dolar vereceğini açıklamıştı.

Kentin yöneticilerinden biri “Hey Freddie tam bir bilgisayar faresi. Tahminen bu işi yapabilir” dedi.

“Ben de ‘Efendim fırsat tanırsanız ben motamot bu programı yazabilirim’ dedim. O da bana gereksinim duyulan programı kurma fırsatı verdi. 600 bin dolar almadım. Olağan ödememi alıp konuta döndüm.”

Bu Freddie’nin hayatında kıymetli bir dönüm noktası oldu. Daha 15 yaşındaydı sadece anne ve babasını üzen bir kararla okulu bırakıp kendi bilgisayar işini kurmaya karar verdi.

“Eğitim, iş bulma, emeklilik döngüsüne inanıyorlardı. Ben bu zinciri kırıp öteki bir şey yapmak istedim” diyor.

İŞİ GİDEREK BÜYÜDÜ VE BAŞARILI OLDU

Bir iki yıl içinde Freddie’nin işi giderek büyür ve muvaffakiyet kazanırken, babası Nathan süratli bir Alzheimer sürecine giriyor.

Geceleri ansızın uyanıp o gece televizyonda görmüş olduğu bir şeyi motamot tekrarlamaya başlıyor. Kimi zaman sabahları bir kalkıyor ki Nathan ortadan kaybolmuş.

Alzheimer’ın yol açmış olduğu bir şey bu. Kimi zaman tam giyinmeden sadece her zaman ayakkabıları ayağında dolaşmaya çıkıyor.

Bu gelişme Freddie’nin birinci icadının da sebebi oluyor.

“Babamın ayakkabılarını aldım. Tabanında bir oyun oluşturup içine 90 megahertz gücünde bir hoparlör, mikrofon ve geniş bir bölgesel ağ kartı yerleştirdim. Bunu bilgisayarıma entegre ettim. Bunlar Apple veya Google harita uygulamalarından evvel oldu daima. Bilgisayarım üstünden de Tomtom’la birleştirdim.

“Babam ortadan kaybolunca bilgisayarımda bir düğmeye basıp, “Hey baba, neredesin?” diye sorabiliyordum. Ayakkabısındaki aygıttan çıkan sesle bunu duyuyor ve ‘Fred, nerede olduğumu bilmiyorum’ diyordu.”

NATHAN 2014 YILINDA HAYATINI KAYBETTİ

Freddie bu aşamada GPS izini sürerek babasının yerini buluyor ve gidip onu alıyordu. Bunu muhtemelen 8 kez falan kullandığını konu alıyor.

Nathan’ın durumu düzgünce kötüleştiğinde, aileden onun bir bakım konutuna gitmesini isteyenler oluyor fakat Freddie bunu reddediyor. Onun yerine babasını iş toplantıları da dahil her yere yanında götürmeye başlıyor.

“O beni terk etmedi, ben de onu terk etmeyecektim elbet” diyor.

Müşterilerini ziyarete gittiğinde Nathan’ı otomobilin art koltuğunda havalandırmayı ve radyoyu açık, direksiyonu kilitli otururken bırakıyordu.

“Bir kezinde toplantıdaydım, pencereden bir baktım ki, Rabbim, babam art pencereyi indirmiş oradan dışarı çıkmıştı. Panikledim o an ve utangaç da oldum fakat ‘Hey gitmem lazım benim’ dedim” diye konu alıyor.

Freddie toplantıdan apar topar çıkıyor, babasını yakındaki otoparkta otururken bulup rahatlıyor.

Nathan 2014 senesinde 81 yaşlarında öldüğünde Freddie 24 yaşına gelmişti.

“Açıkçası beni yıktı. Zira tüm istediğim babamı memnun etmekti” diyor.

EN BÜYÜK HAYALİNİ GERÇEKLEŞTİREMEDİ

Freddie pabuca yerleştirilen iz sürme aleti buluşunu 2,2 milyon dolara satmış, parasının gelmesini bekliyordu.

Nathan daima 1993 model bir Ford pikap kamyon ve bir balıkçı teknesi sahibi olmak istemişti, onları alacaktı. Ne yazık ki Freddie’nin bu tarz şeyleri almaya gücü yettiğinde fazlaca geç olmuştu.

“Bu sahiden benim gözümü açan bir şey oldu ve bana paranın bir araçtan öteki bir şey olmadığını öğretti. Ben bu dünyayı terk etmeden evvel burayı eskisinden daha kafi bir yer haline getirmek için elimden ne geliyorsa yapacağım.

“Babama bakıyorum. Zengin değildi lakin fazlaca sayıda insanoğlunun yaşamını etkiledi ve ben de karşılaştığım her insana karşı adil olmayı ve elimden gelen yardımı yapmayı isterim.”

“Gittik, annemle babam kapıyı çalıyor lakin o kapıya gelmiyordu. Babam ‘Hey Fred cama tırmanıp içerden kapıyı açabilir misin?’ diye sordu.”

Freddie içeri girip içerden anne ve babasına kapıyı açtı. Her şey olağan görünüyordu. Annesinin amcası şöminenin tarafındaki iskemlede hareketsiz duruyordu.

“Babam ona hakikat yürüdü ve anneme dönerek ‘Betty Mae, amca ölmüş’ dedi”

AKRABALARI ŞEKER KOMASINA GİRDİ

Akrabaları şeker komasına girmiş ve o yüzden ölmüştü.

“Diyabet hastası birini düşünün. Kan şekerlerini denetim ettiklerinde bunu bir yere yazmaları kayıt tutmaları gerekiyor. Annemin amcası bunu kaydetse de, yaşamış olduğu kırsal bölgede bunu kıymetlendirecek kimse yoktu” diyor.

Freddie 22 yaşına vardığında bir akıllı glukometre icad etti. Bu alet kişinin kan şekerini anında ölçüyor ve en yakın akrabasına iletiyor, ayrıyeten elektronik esenlik kayıtlarına da not düşüyordu. Böylelikle bir doktor gerektiği zaman bu tarz şeyleri denetim edebiliyordu. Alet ayrıyeten kişinin kan şekeri olağanın üzerindeyse uyarma mahiyetinde sarı bir alarm yolluyordu.

Lakin Freddie daha büyük bir proje üstünde de çalışmaya başlamıştı. ABD’deki birçok kırsal bölgenin 2G ya da 3G ağlarına erişiminin olmadığının ve Quincy’de yaşayanların hala internete bir sınırı aramak yöntemiyle ulaşabildiğinin farkındaydı.

Bu kırsal bölgelerde bağlantı imkanlarını geliştirmek istiyordu. 2008 senesinde Federal Bağlantı Kurulu’na fazlaca sayıdaki müracaatlarının birincisini yapmış oldu ve kendi telekom şirketini oluşturmak için ruhsat istedi.

“Onlara büyük telekom şirketlerinin buralara gelip nüfusu 1000’den azca bu yerleşimlere altyapı yatırımı yapmayacağını anlatmaya çalışıyordum.”

Bu kolay olmadı. Hatta Freddie’nin söylediğine nazaran tam 394 kere başvurması ve fazlaca harcama yapması gerekti.

Lakin 2011 senesinde Freddie 21 yaşlarında ABD’nin en genç telekom işletmecisi oldu. Ve NBC televizyonunun haberine nazaran Figgers Communication, ülkede, siyah bir Amerikalıya ilişkin tek telekomünikasyon şirketi.

Freddie birinci günlerde tüm işleri kendi yapmış oldu. Birinci cep telefonu kulesini şahsen kendi dikmekten, fiber optik kabloları döşemeye kadar.

İNSANLARIN OTOMOBİL SÜRERKEN İLETİ ATMASINI ENGELLİYOR

Florida’nın kuzeyi ve cenup Georgia’nın kırsal bölgelerine hizmet götürerek başladı ve şirketi istikrarlı bir halde büyüdü. 2014 yılına gelindiğinde Freddie Figgers F1 adlı bir akıllı telefon çıkardı. Bu aygıt taşıyan şahıs saatte 16 kilometrenin üstünde bir hızlıca gittiğinde bunu fark edip “güvenlik ayarı”na geçiyor ve insanların otomobil sürerken bildiri atmasını engelliyor.

2019 senesinde piyasaya çıkan Figgers F3 modeli ise bazı blogcular tarafınca tanıtılmış olduğu kadar ileri olmadığı tarafında eleştirildi.

Freddie BBC’ye “Gayemiz bir taraftan kaliteli ve ileri eserleri ucuza sunarken başka taraftan dürüst ve saydam olmak” diyor.

Freddie’nin 83 yaşındaki annesinde de şu sıralar Alzheimer başlangıcı var. Annesinin onun başarılarıyla fazlaca gururlu bulunduğunu ve icad etmiş olduğu glukometrenin, amcasının yaşamını kurtarabilecek kıymetli bir alet bulunduğunu bildiğini söylüyor.

2015 senesinde savcı Natlie Figgers ile evlenen Freddie’nin artık minik bir kızı var.

İşinin yanı sıra kurduğu vakıf üstünden eğitim ve esenlik projelerine yatırım yapıyor, dezavantajlı çocuklar ve ailelerine yardım ediyor. Son projeler ortasında kollayıcı ailelerle kalan küçüklere bisiklet ve koronavirüs pandemisi müddetince esenlik çalışanlarına kollayıcı gereç temini de var.

Freddie minik kızına hayatta vereceği en kıymetli tavsiyenin “hiçbir zaman vazgeçme, dünya ne kadar soğuk ve karanlık görünürse görünsün, vazgeçme” olacağını söylüyor. Ayrıyeten karşısına çıkan her insanın hayatında pozitif bir iz bırakmayı önemsiyor. Bu niyet ona babası ve bir numaralı destekçisi Nathan’dan miras.

🔥8

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir