Diego Lugano açıkladı! İşte Türkiye’deki en iyi 11’i

Süper Lig’e damga vuran adlar, Süper Hikayem’e konuk olmaya devam ediyor. Merakla beklenen Süper Hikayem’in bu haftaki konuğu, Fenerbahçe ile Süper Lig’e adeta damga vuran, namı diğer “Tota”, Diego Lugano! Uruguaylı efsaneleşmiş, Türkiye gelişinden attığı unutulmaz gollere, en unutamadığı maçtan en şaşırmış olduğu ana kadar en hususi anılarını Süper Hikayem’de söyledi.

Türkiye seyahati nasıl başladı?

Fazlaca teşekkürler. Benim için İstanbul’a ve Türkiye’ye dönmem her zaman büyük bir keyif. Bunu dünyanın her yerinde de söylüyorum. Türkiye’de oldukca ağır bir beş yıl geçirdim. Tahminen de spor mesleğimin en ağır beş yılıydı. Bunu yaşam kalitesi açısından da söyleyebilirim. Zira İstanbul fevkalâde bir kent. Burada iki çocuğum dünyaya geldi. Taraftarın bana gösterdiği sevgi ve kıymet inanılmazdı. Hasebiyle Türkiye, İstanbul ve Fenerbahçe ile aramda bir bağ bulunduğunu hissediyorum. Bu benim suretiyle oldukca uzaktan gelen birisi için açıklanması güç bir his. Değişik bir dil, değişik bir kültür ve değişik bir din. Burada geçirdiğim dolu dolu beş yıldan sonrasında hala İstanbul’a gelip gidiyorum ve kendimi konutumda suretiyle hissediyorum.

Aktarma sürecin nasıl gelişti?

2006’da İstanbul’a gelmeden evvel zati tarihinizi biliyordum; Osmanlı İmparatorluğu. Ben lisede oldukca iyi bir talebe değildim lakin tarih dersi oldukca hoşuma giderdi. O yüzden birden fazla ülkeyi tanırım. Kulübü oldukca azca tanıyordum. Gelmeden evvel Alex ve Luciano’yu tanıyordum. Ne de olsa ikisi de Brezilya’da rakibimdi. Kulüp hakkında bilhassa onlardan data aldım. Fakat Türkiye’yi esasen biliyordum.

Türk futbolu hakkında kanıları neler?

Türk futboluyla ilgili olarak; tutkulu olduklarını biliyordum. Futbolu hissederek yaşıyorlar. Hepimiz Latin Amerikalılar olarak, bilhassa de Uruguay’dan bahsedecek olursak, en azından biz o denli inanıyoruz ki; futbolun babasıyız! Zira birinci dünya kupası, birinci Libertadores Kupası… Doğrusu futbol için tutku doluyuz. Doğrusu buraya çekincem olmaksızın geldim. Zira Türklerin bu ruhunu anlayabileceğimi düşünüyordum. Fakat yine de geldiğim birinci günden itibaren burada değişik bir şeyler bulunduğunu anlamıştım. Anlatması zor… Ben bile burada futbol için nasıl bu kadar tutku olabileceğini anlatmakta zahmet çekiyorum. Bu ülkede de bizde olduğu suretiyle oldukca birebir ve tutkulu bir yaklaşım var. Maçlar yakından takip ediliyor. Hala daha Türkiye’de futbolun Cenup ABD’daki kadar ya da tahminen de daha ağır bir halde yaşanması şaşırtan. Zira futbolda Brezilya, Arjantin ve Uruguay suretiyle ülkelerin dünyanın en tutkulu ülkeleri olmasını beklersiniz lakin daha birinci günümde bu türlü olmadığını anladım.

Fenerbahçe’deki birinci maçın…

Deplasmandaydık, oldukca iyi hatırlıyorum. Birinci hatırladığım şey; şampiyonluk için fevkalâde bir baskı olduğuydu… Fenerbahçe’nin 100. yılından dolayı. Birinci gün bana verilen ileti, ekibin şampiyon olması için getirildiğimdi. Ekip, dönem sonu şampiyon olması için güçlendiriliyordu. O yüzden çabucak ağır bir baskı hissetmeye başladım. Buna hazır olduğumu düşünüyordum sadece birinci maçlar kolay olmadı. Kulüpteki ortam da epeyce gergindi. Zira iyi bir dönem geçirmek ve şampiyon olmak gerekiyordu. Zira rakibimiz de 100. senesinde şampiyon olmuştu. Üstelik birinci maçımızda deplasmanda, nispeten zayıf bir gruba kaybetmiştik. O gün burada oynamanın {hiç de} kolay olamayacağını anlamıştım.

Kadıköy’de birinci maçta iki gol…

Unutmak imkânsız… Birinci kere Kadıköy’deydim. İnsanların coşkusunu hissettiğim birinci maçtı. Aslen baskı olacağını biliyorduk. Bu müsabakaya şampiyon olabilmek için çıktığımız birinci telafi maçı olarak bakıyorduk. Attığım goller idmanlarda çalışmamın eseriydi. Alex’in kullandığı birçok özgür vuruş olmuştu. Doğal ki her idmanda çokça çalışırdık. Bilhassa topa vurulmuş olduğu anda kimin nereye koşacağı mevzusunda. Bu bağlantı her şeyi kolaylaştırıyor ve en iyi silahım olan fizik gücümü kullanmakta, bir ötekinin kabiliyetinden yararlanmak mevzusunda beni özgür kılıyordu. Ortamızda çabucak bir bağ oluşmuştu. Doğal ki ikimiz de zafere ulaşmak istiyorduk. O maç, bu kümenin ileriki yıllarda neler yapabileceğini gösteriyordu.

Birinci şampiyonluk…

Uyarlama sürecine ayıracak zaman yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Bizi kulübe şampiyon olmak için getirmişlerdi ve 100. yıl baskısı da üzerimizdeydi. Taraftarlar hayal kuruyordu ve bu manada kulüp büyük bir yatırım yapmıştı. Bildiri oldukca netti; uyum sürecine ayıracak zaman yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Sırrımız ne miydi? Olgun ve zafere odaklamış adamlardan oluşan bir grup Fenerbahçe’deydi. Bu adamlar, mesleklerinin sonuna gelmiş futbolcular değildi ve zafer için buradalardı. Bu karakterler ile şampiyonluk bahtının arttığı kanıtlanabilirdi ve bu şimdi birinci senede kanıtlandı. Bu oldukca kıymetliydi.

Ali Sami Yen’de attığın gol…

Bu da asla hafızamdan çıkmayan maçlardan biri… Cenup Amerikalı arkadaşlarıma daima anlatırım. Futboldaki rekabeti idrak etmek için, bir Fenerbahçe – Galatasaray derbisini kesinlikle yaşamalısınız! O gün Galatasaray stadındaki atmosfer, benim suretiyle orada birinci kere oynayan biri için, bu derbinin dünyanın en büyüğü, ya da en büyük üç derbiden biri bulunduğunu gözler önüne seriyordu. Bunu cildinizin derinliklerinde hissediyorsunuz. Fakat bir taraftan da, bu benim kişiliğimin bir kesimi, süratli bir halde derbi ruhuna uyum sağladım. Genel olarak derbiler benim için iyi geçti, birçok gol attım, kazandım, kırmızı kartlar gördüm, oyundan atıldım lakin yine de bunlar benim için oldukca hususi anılardı.

Sevilla maçı

Fenerbahçe’ye gelmeden evvel Uruguay ulusal ekibinin bir oyuncusuydum ve Sao Paulo ile Libertadores şampiyonu olmuştum. Avrupa kulüplerinden teklifler vardı. Sevilla bu kulüplerden birisiydi ve epey iyi bir teklif ile gelmişlerdi. Lakin Fenerbahçe’yi seçme sebeplerim; büyük bir kadro olması, her zaman şampiyonluğa oynaması ve üst düzey turnuvalarda süreklilik sunması ve ayrıyeten bir Uruguaylı olarak Fenerbahçe’deki futbol kültürünün bana uyacağını bilmemdi. Bu yüzden Fenerbahçe’ye gelmeye karar verdim. Sevilla’ya oranla kazanma kültürü Fenerbahçe’de daha fazlaydı. Ayrıyeten Fenerbahçe’de meydan okumalara alışkın oldukca sayıda ulusal futbolcu ve Latin Amerikalı oyuncu yer alıyordu. Ne kadar meydan okuma olursa o denli yeterlidir. Sevilla’nın da iyi bir ekibi vardı. Luis Fabiano ve Dani Alves suretiyle kıymetli oyuncular vardı fakat biz bu eşleşmede daha iyi olduğumuza inanıyorduk. Nitekim de daha iyi bir grubumuz vardı ve bu mantalite Avrupa’da kıyasıya gayretler vermemizi sağlamış oldu. Esasen ben oldum mümkün Türk kulüplerinin niçin Avrupa’da daha ileriye gidemediklerini, daha rekabetçi olamadıklarını kendime her zaman sormuşumdur. Daha iyi olduğumuza inanarak başladı her şey ve yanımızda Fenerbahçe’nin devasa gücü vardı; yapısal açıdan, stadyum açısından, alt yapı açısından, yandaş açısından… Daima rekabetin içinde olmak için. Kimi zaman şampiyon olursun, kimi zaman kaybedersin fakat daima olarak Avrupa’da olmak zorundasın. Bu gerçeği fark edip kabullenmiştik. Sonuçta alana çıktığımızda Avrupa’nın kalanına kıyasla kendimizi denk ya da üstün görüyorduk. Bu mantaliteyi, tıpkı baş yapısına haiz oyuncularla kurgulayabilirsiniz, o denli değil mi?

Fenerbahçe’deki ikinci devrin hakkında neler söylersin?

Oynayamadığım maçlar, atıldığım için değil mi? Sonuçta neredeyse asla sakatlanmadım. Fizik olarak güçlüydüm ve kendime daima oldukca iyi bakardım lakin Fenerbahçe’de bünyeme kattığım, aslına bakarsak şahsen da haiz olduğum tutku istikametim beni kimi zaman kusur hayata geçirmeye itti. Birkaç kere oyundan atıldım, cezalı duruma düştüm. Bu tarafımla gurur duyduğumu söyleyemem fakat pişmanlık da duymuyorum. Ben ne yaptıysam kalpten yaptım. Kadrom için savaşarak, kazanmayı isteyerek. Zaman süre kusurlar oluyor ve bununla beraber bedeller ödeniyor. Tıpkı o dönemde birçok maçı kaçırarak ödediğim şeklinde…

Türkiye Kupası’nda gördüğün 2 kırmızı kart gündemdeydi…

Aslen azca evvel söylediğim şeklinde… Diğeri taraftan fazla üzerime gelindiğini düşünüyorum. Aslen makus bir şöhretim olmuştu. Zaman süre hakemler bana kolay kart gösteriyordu. Hatası onlara da atmak istemiyorum, bu sorumluğu paylaşmak zorundayım. Zira sert futbol oynuyordum. Derbileri de o denli oynamalısınız, değil mi? Yandaş sizden bunu bekliyor. Sert ve kuvvetli olmalısınız. Gördüğüm kırmızı kartlardan biri ise büsbütün kusurluydu. O kırmızı kart hem beni, hem de grubumu haksız yere cezalandırmış oldu. Bu da Türk futbolunun bir diğeri husus başlığı. Kimi zaman hakemler insanı hayal kırıklığına uğratıyor. Fakat daha evvel de söylediğim suretiyle, sertlik benim oyun karakterimin bir modülü. Bu benim için, taraftarın tutkusunu sahiplenme usulüm. Daima hudutlarda, daima hudutları zorlayarak oynarım. Kimi zaman de o hudutları aşarım.

Bursaspor’un şampiyon olduğu sezondaki Trabzonspor maçı hakkında niyetlerin neler?

O gün Fenerbahçe’deki en ağlatısal ve üzücü günümü yaşadım. Taraftarımız için de o denli olmuştu şundan dolayı bir maç daha alsak şampiyonduk. Sanırım o devrin en iyi futbolunu oynamıştık. Ortalama 25 gol konumuna girdik. Defans çıkardı, kaleci kurtardı, direklerden döndü… Baskı üzerine baskı kurduk. İnanılmazdı oldukca, o gün şans kazanmamızı istemedi. En iyi oyunumuzu oynadık lakin kazanamadık zira şans faktörü bizi cezalandırdı. Gerçek bir trajediydi. Bu futbolun bir kesimi. Sadece hala o maçı sindirebilmiş değilim. O dönem Cenup Afrika’daki dünya kupasında da Uruguay kaptanı olarak misyon almış ve yarı final oynamıştım. Avrupa kulüplerine gitme fırsatım vardı. Bilhassa İtalya’dan teklifler vardı ve ben Avrupa’ya adım atmaya kararlıydım. Kararım neredeyse katiydi lakin bu yol kazası ve şampiyonluğu kaybetmemiz beni Fenerbahçe’de kalmaya itti. Şampiyonluğu kaybetmiştik ve o zaman çekip gidemezdim. Buradan şampiyon olarak ayrılmalıydım. Başa koymuştum. Şampiyonluğu kazanabilmek için bilhassa bir yıl daha kaldım.

Ve son şampiyonluk…

O sezonki meydan okumamız bilhassa bir evvelki yıl olanlardan sonrasında şampiyon olabilmekti. 2010’da Bursaspor şampiyon olmuştu ya… Bu durum onurumuzu yaralamıştı. İyi bir birinci yarı geçirmedik. Üçüncü ya da dördüncü mü bitirdik, hatırlamıyorum. Lakin şunu hatırlıyorum, Antalya’daki dönem ortası kampında grubun önder oyuncuları Alex, Emre, Volkan ve Aykut Dev gibi ile bir toplantı yaptık ve devrin birinci yarısında yapamadıklarımızı düzeltmek ve şampiyon olmak için söz verdik. Çoğumuz hırs ile elimizden gelenin fazlasını yapmak için ant içtik ve devamında oldukca iyi bir ikinci yarı geçirdik. Kimi zaman iyi, kimi zaman çok kötü oynuyor lakin yine de ligin 2. yarısında tüm maçları kazanıyorduk. Ben atıyordum, Alex atıyordu… Ve sonunda ligi şampiyon olarak bitirdik. Bizim için bir birinci üzereydi. Zira bu, evvelki devrin hırsıyla kazanılan bir şampiyonluktu.

Fenerbahçe’den ayrılma sürecin ile ilgili neler söylersin?

Söylediğim suretiyle, evvelki dönem Avrupa biletini cebime koymuştum lakin yine şampiyon olabilmek için kalmıştım. 2011 senesinde Avrupa’dan değişik teklifler aldım. Katar fonu tarafınca satın alınan Paris Saint-Germain ve Premier Lig ekiplerinden. Nasıl ki Sao Paulo’da dört yıl kaldım, şampiyonluklar kazandıktan sonrasında ayrıldım… Fenerbahçe’de de beş yıl kaldım, şampiyonluklar kazandım ve ayrılma vakti gelmişti. Oyuncu için her zaman değişim motive edicidir. Daha doğrusu onu gelişmeye zorlar. O yüzden yeni bir zorluğu göğüsleme sonucu almıştım. Burada beş yıl ve şampiyonluklardan sonrasında bıraktığım imajımla… Yaşımla beraber performansımın da düşmesini beklemektense dorukta ayrılmayı istedim. Kulüple yaşayabileceğim meselelerden bağımsız olarak ayrılma kararımı vermiştim. Rastgele bir pişmanlık duymuyorum zira kazandığım muvaffakiyetlerin akabinde gönülden verdiğim bir kararmış oldu. Şampiyon olarak, iyi bir görüntü bırakarak gitmek istiyordum. Dorukta ayrılmak istiyordum. Aksini düşünemezdim. İşte bu yüzden de bugün bile Fenerbahçe taraftarı beni böylesine büyük bir sevgiyle anıyor. Düşündüğüm ve yaptığım buydu.

Ülkelerin derbi kültürleri hakkında ne söylersin?

Eşi olmayan! Deli! İnanılmaz! Dünyanın neresine gidersem söylerim. Nacional – Penarol derbilerini oynadım. Sao Paulo – Corinthians maçlarını oynadım. PSG – O. Marsilya oynadım. Cerro Porteno – Olimpia maçlarına çıktım ki o da Uruguay’ın en büyük rekabetlerinden biridir. Ulusal takımlar düzeyinde Uruguay – Arjantin ve Uruguay – Brezilya maçlarında oynadım ki bunlar da büyük öncesiz rekabetlerdendir fakat Fenerbahçe – Galatasaray maçları oldukca değişik. İnanılmaz! Futbolu bırakmış oyuncular için böylesine maçların tadını çıkarmış olabilmek kıymet biçilemezdir. Futbolu bıraktıktan sonrasında gerilerinde bırakabilecekleri en büyük mirastır. Öylesine bir çılgınlık, öylesine bir tutku. Fevkalâde bir adrenalin. Anlatılması sorun. Bugün bile hala anlamakta güçlük çekiyorum.

25 derbi – Kadıköy’de kaybetmeme…

Sao Paulo’da dört dönem süresince Palmeiras ve Corinthians’a karşı 18 derbi oynadım ve hiçbirini kaybetmedim. Kulübün zamanı süresince asla derbi kaybetmediği diğeri bir devir yok! Uruguay – Brezilya maçlarında ise bir tek bir kere kaybettim, üç sefer de berabere kaldım. Bu cins maçlarda baht daima yanımda oldu. Talihin yanı sıra tutum, hırs ve lakin en değerlisi taraftarların hislerine olan hürmetim söz mevzusu. Zira taraftarların hissettikleri unutulmamalıdır. Bu müsabakaların bayağı bir maçmış suretiyle oynanmaması lazım. Bu maçlar kimi zaman şampiyonluğa bedeldir! Fenerbahçe taraftarı ile hislerimiz oldukca benzeriydi. Bu yüzden onların ruh halini benimsemek benim için kolay oldu. İşte bundan dolayı Fenerbahçe taraftarı beni oldukca severken Galatasaray taraftarı beni asla sevmez. Statlarına gitsem herhalde asla iyi karşılanmazdım, bilemiyorum sadece bu bile sana duydukları saygıyı ortaya çıkarır. Seni sevmezler lakin bir o denli da saygı duyarlar. Netice olarak, tamamı benim için miras pahasında; derbilerdeki bu çılgınlığı ve yoğunluğu içselleştirebilmek. Benim için harikuladeydi.

Hırçın ve agresif…

Bu benim futbolu hissetme biçimim. Hakikaten bazı durumlarda hudutların birazcık ötesine geçtim lakin benim oynama formum, futbolu duymak. Ve her zaman sınırlarda… Benim için futbol bir çarpışma. Bu oyunda kendi taraftarınızın memnun olması için rakiplerin üzülmesi gerekir. Zira bu bir oyun ve kazanmak için neredeyse her şey mübahtır. Yalnız iyi olan kazanmaz. Kimi zaman de fizikî olarak, mental olarak, ruhen egemenlik kuran kazanır. Futbol bu türlü bir şey. Bana nazaran Türkler de bu karaktere haiz. Agresif mi, bilemiyorum. Evet, kuvvetli ve sert bir oyuncu olduğumu söyleyebilirim…Buna şüphe yok. Lakin agresif olduğum vakitlerde kesinlikle cezalandırılmışımdır. Fakat birçok zaman yoğunluktur, tutkudur, en iyiyi yapma isteğidir lakin birebir vakitte fiziğimden yaralanma yolumdur.

Hakemler hakkında ne düşünüyorsun?

Hatırlıyorum da, Rusya’daki dünya kupasında FIFA’nın organize etmiş olduğu oteldeydik. Hakemler de tıpkı otelde konaklıyordu. Cüneyt Çakır da orada olduğumu biliyordu ve lobide beni beklemiş. Bana “Türk bir yargıcı seninle konuşmak istiyor” dediler; Cüneyt ile… Altı yıl geçmiş lakin hala benimle görülmemiş bir hesabı mı var!. Ondan sonra basına da izahat yapmış. “20 senelik hakemlik hayatımda, dünyanın birçok yerde maç yönettim fakat yönetilmesi en güç oyuncu Lugano’ydu” demiş. “Başka kimse değil, Lugano’ydu” demiş. Vay be, yönetilmesi en güç oyuncu ben miyim! İşte bu, kimi zaman benim bile göremediğim, hakemlerin insani boyutu.

En sevdiğin yargıcı?

Yok. Fakat en sempatiği, azca evvel de bahsettik ya; Cüneyt Çakır. Fakat en sevdiğim değil, zira beni iki kez oyundan attı. Fakat en azından sempatik.

En sevdiğin arkadaşın kimdi?

Birçoğu ile oldukca iyi anlaşıyordum. Kesinlikle Alex, Edu Dracena, Yobo. Diğeri taraftan Türk oyunculardan Gökhan Gönül, Önder Turacı, Selçuk, Semih… Birden fazla arkadaşımla empati kurabiliyordum. Grup içinde oldukca sempatiktim. Saha içinde gördüğünüz o agresif hallerim yoktu.

Seni en oldukca güldüren olay neydi?

Şaşırdığım mı? O denli oldukca şaşırdığım şey oldu ki… İlk derbilerde şaşırıyorduk. Niçin maçlarda bu kadar oldukca güvenlik tedbiri alınıyor diye. Ondan sonra bunun lüzumlu bulunduğunu anladık. Böylesi tahminen de daha uygundu. Lakin daha sonrasında insani temaslar oldukca sempatikti. Fakat bu tip maçlardaki gerilmiş ortam yine de beni oldukca şaşırtmıştır.

Senin için en hususi oyuncu?

Pek oldukca kıymetli oyuncu karşısında forma giydim. Lakin Umut Karan ile derbilerde sert düellolarımız oldu. Sadece normal olarak centilmenlik çerçevesinde. Her birimiz kadromuz için en iyi olanı hayata geçirmeye çalışıyorduk. Kendi arkadaşlarımdan ise normal olarak Alex’i diyebilirim. Sanırım Türkiye topraklarından geçen en iyi futbolcu o. Birebir vakitte tüm mesleğim süresince beraber oynadığım en iyi oyuncu diyebilirim.

Kılık değişiklik yapma öykün?

Türkiye’den ayrıldıktan sonrasında da birçok sefer derbi maçlara geldim. Lakin daima olarak VIP alanlarda izliyor ve maçların keyfine varamıyordum. Bu türlü yerlerde kendimi sıkışmış hissediyordum. Ben futbolu hakikaten seven birisiyim ve futbolcu olmadan evvel bir taraftardım. Türkiye’de tıpkı yandaş suretiyle bir atmosferi yaşamamıştım. Tek yolu buydu. Birkaç dost kılık değiştirdik, tüm günü bu halde Kadıköy’de geçirdik, taraftarların tezahüratlarına katıldık. Yiyecek yedik. Sonrasında stada gittik. Orada da tıpkı olağan bir yandaş suretiyle tezahüratlar yaptık. Akabinde yanımda oturan bir yandaş beni süzmeye başladı. “Lu…” söylediği ona sus işareti yaptım. “Eğer sesini çıkarmazsan sana fotoğrafımı ve formamı veririm” dedim. Bu konuşmadan sonrasında o yandaş sessiz kaldı sadece beni gözünün önünden ayırmadı. Maçın akabinde ona fotoğrafım ile formamı verdim. Bahtımız vardı, kimse beni görmedi. Zira gören olsaydı benim için o sakin ortam kalmayacaktı. O gün maçı kaybettik lakin, her neyse… Bu benim fikrimdi. Zira bir derbiyi tribünde yaşamı sürdürmenin tek yolu buydu.

Unutamadığın gol…

Ben hiçbir zaman hoş gol atmadım. Ben bir Alex değilim. O oldukca hoş goller atardı. Benim gollerim daima zorlayarak atılan gollerdi. Hiçbir zaman hoş değildi fakat kıymetliydi ve üç puan getiriyordu. Sanırım Trabzon, hayır. En hoşu Sevilla’ya baş ile attığım goldü. Hem kıymetli hem de hoş bir goldü. Trabzon’a attığım gol de öyleydi.

İki öncesiz rakipte iki Uruguaylı…

Muslera tam olarak benim gittiğim gün geldi. Hala da devam ediyor. SONRA SORU GELİYOR. Sonuçta hem Fernando hem de ben Uruguay ulusal ekibinde oynamış oyuncularız. Münasebetiyle bu, Türkiye’de büyük bir kulüpte oynama potansiyeline haiz olduğun manasına gelir. En kıymetlisi de, Uruguay üç milyon sözü geçen bir ülke.15 kere Cenup ABD şampiyonu, iki sefer dünya, iki kere Olimpiyat, pek oldukca kere de Cenup ABD’da kulüpler bazında şampiyonluklar… Fazlaca kuvvetli bir futbol kültürümüz var. O yüzden sanırım Uruguaylılar dünyada oldukca çalışkan, oldukca asil, oldukca sadık, yerinde duramayan beşerler olarak tanınır. Sanırım ferdî tecrübelerim de Türk futbolu ile oldukca örtüşüyor. Kişilik suretiyle, tutku suretiyle örtüşen oldukca nokta var. Tahminen de probleminin karşılığı bundadır.

Fenerbahçe taraftarı ile ilgili ne söylersin?

Sanırım dünyadaki en iyi Fenerbahçe elçisi benim. Zira daima Fenerbahçe taraftarının tutkusundan bahsederim. Hakikaten bu hayatımın çarpıcı bir devrini teşkil eder. O denli oldukca şey yaşadım ki… Kimi şeyleri burada söylerim, bazılarını ise söyleyemem. Dostlarımla, taraftarlarla paylaştığım şeyler var. Türkiye’de her şey o denli ağır ve hoştu ki… Öylesine inanılmaz iniş ve çıkışlarım oldu ki… Fenerbahçe taraftarlarına karşı hislerim, bana verdikleri sevgi için içten bir müteşekkirlik olarak söz edilebilir. Sanıyorum bu kadar oldukca sevgi almış biri olarak onlara borcumu asla ödeyemem. Her şey iyi gitti, goller attım, şampiyon olduk. Elimden geleni yaptım sadece karşılığında aldığım sevgi, onlara verdiklerimden oldukca daha fazlasıydı. Ümit ederim bu ilgi ebediyen sürer. Her zaman şunu söylerim: “Bunca şey için teşekkür, bu kadar azı için de özür dilerim.”

“Türkçe öğrenmeyi arzu ederdim”

Aslına bakarsan ortadan 10 yıl geçtikten sonrasında bugün Türkçe öğrenmemek içimde ukde kaldı. Sonuçta geçen beş yıl zarfında Türkçe öğrenmeliydim. Kültürden tarihe, kentlerden inanç mevzusuna kadar Türkiye hakkında oldukca şey öğrendim. Bir şey hariç, o da dil. Niçin? Dürüst olayım; Edu ile beraber imza attık ve tüm gün Kadıköy civarında bisiklet sürdük. Sonrasında ortadan yedi gün geçti. Tanınan kültüre ve basına aşina epey, 20 tane günlük spor gazetesi çıkıyor, her gün 50 tane futbol programı yayınlanıyor, hepimiz daima olarak Lugano’dan ve Fenerbahçe’den bahsediyor. Yok dedim! Hakkımda söylenen her şeyi anlarsam konsantrasyonumu kaybederim diye düşündüm. Bu yüzden futbolun bu istikametinden kendimi sakınıp sırf top oynamaya odaklandım. Bu da bana oldukca destek oldu. Bir düşün daima hakkımda meydana getirilen tenkitleri dinleseydim… Bunların hiçbiri bana ulaşmıyordu. Ben yalnızca idmanıma ve maçlarıma odaklanıyordum. Türkiye’de rahat bir yaşam yaşadım. Başım rahattı ve futboluma odaklanıyordum lakin bugün pişmanlık duyduğum mevzu, dil mevzusundan dolayı daha çok dost edinememiş olmam. Türk kültürü mevzusunda da derinleşemedim. Fakat bu formda daha rahat bir hayatım oldu. Yoksa delirebilirdim!

“Kariyerimin ihtişamlı bir dönemiydi…”

Sportif hayatımın en hoş beş yılıydı. En keyifli ve ağır geçirdiğim vakitlerdi. Birebir vakitte 25 – 30 yaş ortası ki futbolculuk dönemimin en verimli vakitlerini Türkiye’de yaşadım. Haliyle mesleğimin ihtişamlı bir devri olarak anıyorum. Bunlar yalnızca o beş senelik devir içinde değil, gittiğim her yerde hala söylediğim şeylerdir. Mesela, Brezilya’da çalışıyorum, daima olarak bu türlü söylüyorum. Uruguay’da, Arjantin’de ya da Paris’te… Bunu daima hatırlıyor ve hak etmiş olduğu halde lisana getiriyorum.

LUGANO’NUN SÜPER 11’İ

 Kaleci Volkan. Gökhan Gönül

Sol bek Roberto Carlos

Stoper olarak Servet Çetin ve Başat Korkmaz.

Orta saha Emre Belözoğlu, Selçuk İnan.

Sol kanat Arda Turan

Sağ kanat Quaresma

10 numarayı sorma, o Alex’tir.

Forvet ise Burak Yılmaz.

Kaynak: Haber7

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir