Diego Lugano ‘Süper Hikayem’e konuk oldu

Süper Lig’e damga vuran adlar, Süper Hikayem’e konuk olmaya devam ediyor. Merakla beklenen Süper Hikayem’in bu haftaki konuğu, Fenerbahçe ile Süper Lig’e adeta damga vuran, namı diğeri “Tota”, Diego Lugano! Uruguaylı efsaneleşmiş, Türkiye gelişinden attığı unutulmaz gollere, en unutamadığı maçtan en şaşırmış olduğu ana kadar en hususi anılarını Süper Hikayem’de söyledi.

Türkiye seyahati nasıl başladı?

Oldukca teşekkürler. Benim için İstanbul’a ve Türkiye’ye dönmem her zaman büyük bir keyif. Bunu dünyanın her yerinde de söylüyorum. Türkiye’de oldukça ağır bir beş yıl geçirdim. Tahminen de spor mesleğimin en ağır beş yılıydı. Bunu yaşam kalitesi açısından da söyleyebilirim. Zira İstanbul mükemmel bir kent. Burada iki çocuğum dünyaya geldi. Taraftarın bana gösterdiği sevgi ve kıymet inanılmazdı. Hasebiyle Türkiye, İstanbul ve Fenerbahçe ile aramda bir bağ bulunduğunu hissediyorum. Bu benim suretiyle oldukça uzaktan gelen birisi için açıklanması güç bir his. Değişik bir dil, değişik bir kültür ve değişik bir din. Burada geçirdiğim dolu dolu beş yıldan sonrasında hala İstanbul’a gelip gidiyorum ve kendimi konutumda suretiyle hissediyorum.

Geçirme sürecin nasıl gelişti?

2006’da İstanbul’a gelmeden evvel aslına bakarsak tarihinizi biliyordum; Osmanlı İmparatorluğu. Ben lisede oldukça iyi bir talebe değildim lakin tarih dersi oldukça hoşuma giderdi. O yüzden birçok ülkeyi tanırım. Kulübü oldukça azca tanıyordum. Gelmeden evvel Alex ve Luciano’yu tanıyordum. Ne de olsa ikisi de Brezilya’da rakibimdi. Kulüp hakkında bilhassa onlardan data aldım. Lakin Türkiye’yi esasen biliyordum.

Türk futbolu ile alakalı kanıları neler?

Türk futboluyla ilgili olarak; tutkulu olduklarını biliyordum. Futbolu hissederek yaşıyorlar. Hepimiz Latin Amerikalılar olarak, bilhassa de Uruguay’dan bahsedecek olursak, en azından biz o denli inanıyoruz ki; futbolun babasıyız! Zira birinci dünya kupası, birinci Libertadores Kupası… Şu demek oluyor ki futbol için tutku doluyuz. Doğrusu buraya çekincem olmaksızın geldim. Zira Türklerin bu ruhunu anlayabileceğimi düşünüyordum. Lakin tekrardan de geldiğim birinci günden itibaren burada değişik bir şeyler bulunduğunu anlamıştım. Anlatması zor… Ben bile burada futbol için nasıl bu kadar tutku olabileceğini anlatmakta zahmet çekiyorum. Bu ülkede de bizde olduğu suretiyle oldukça birebir ve tutkulu bir yaklaşım var. Maçlar yakından takip ediliyor. Hala daha Türkiye’de futbolun Cenup ABD’daki kadar ya da tahminen de daha ağır bir halde yaşanması şaşırtan. Zira futbolda Brezilya, Arjantin ve Uruguay suretiyle ülkelerin dünyanın en tutkulu ülkeleri olmasını beklersiniz lakin daha birinci günümde bu türlü olmadığını anladım.

Fenerbahçe’deki birinci maçın…

Deplasmandaydık, oldukça iyi hatırlıyorum. Birinci hatırladığım şey; şampiyonluk için harikulâde bir baskı olduğuydu… Fenerbahçe’nin 100. yılından dolayı. Birinci gün bana verilen ileti, kadronun şampiyon olması için getirildiğimdi. Kadro, dönem sonu şampiyon olması için güçlendiriliyordu. O yüzden çabucak ağır bir baskı hissetmeye başladım. Buna hazır olduğumu düşünüyordum lakin birinci maçlar kolay olmadı. Kulüpteki ortam da fazlaca gergindi. Zira iyi bir dönem geçirmek ve şampiyon olmak gerekiyordu. Zira rakibimiz de 100. senesinde şampiyon olmuştu. Üstelik birinci maçımızda deplasmanda, nispeten zayıf bir ekibe kaybetmiştik. O gün burada oynamanın {hiç de} kolay olamayacağını anlamıştım.

Kadıköy’de birinci maçta iki gol…

Unutmak imkânsız… Birinci kez Kadıköy’deydim. İnsanların coşkusunu hissettiğim birinci maçtı. Zati baskı olacağını biliyorduk. Bu müsabakaya şampiyon olabilmek için çıktığımız birinci telafi maçı olarak bakıyorduk. Attığım goller idmanlarda çalışmamın eseriydi. Alex’in kullandığı birçok hür vuruş olmuştu. Doğal ki her idmanda çokça çalışırdık. Bilhassa topa vurulmuş olduğu anda kimin nereye koşacağı mevzusunda. Bu bağlantı her şeyi kolaylaştırıyor ve en iyi silahım olan fizik gücümü kullanmakta, bir oburunun kabiliyetinden yararlanmak mevzusunda beni özgür kılıyordu. Ortamızda çabucak bir bağ oluşmuştu. Doğal ki ikimiz de zafere ulaşmak istiyorduk. O maç, bu kümenin ileriki yıllarda neler yapabileceğini gösteriyordu.

Birinci şampiyonluk…

Uyarlama sürecine ayıracak zaman yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Bizi kulübe şampiyon olmak için getirmişlerdi ve 100. yıl baskısı da üzerimizdeydi. Taraftarlar hayal kuruyordu ve bu manada kulüp büyük bir yatırım yapmıştı. İleti oldukça netti; uyum sürecine ayıracak zaman yoktu. Şampiyon olmak kuraldı. Sırrımız ne miydi? Olgun ve zafere odaklamış adamlardan oluşan bir grup Fenerbahçe’deydi. Bu adamlar, mesleklerinin sonuna gelmiş futbolcular değildi ve zafer için buradalardı. Bu karakterler ile şampiyonluk talihinin arttığı kanıtlanabilirdi ve bu şimdi birinci senede kanıtlandı. Bu oldukça değerliydi.

Ali Sami Yen’de attığın gol…

Bu da asla hafızamdan çıkmayan maçlardan biri… Cenup Amerikalı arkadaşlarıma daima anlatırım. Futboldaki rekabeti idrak etmek için, bir Fenerbahçe – Galatasaray derbisini kesinlikle yaşamalısınız! O gün Galatasaray stadındaki atmosfer, benim suretiyle orada birinci sefer oynayan biri için, bu derbinin dünyanın en büyüğü, ya da en büyük üç derbiden biri bulunduğunu gözler önüne seriyordu. Bunu cildinizin derinliklerinde hissediyorsunuz. Sadece bir taraftan da, bu benim kişiliğimin bir kesimi, süratli bir halde derbi ruhuna uyum sağladım. Genel olarak derbiler benim için iyi geçti, birçok gol attım, kazandım, kırmızı kartlar gördüm, oyundan atıldım lakin yine de bunlar benim için oldukça hususi anılardı.

Sevilla maçı

Fenerbahçe’ye gelmeden evvel Uruguay ulusal ekibinin bir oyuncusuydum ve Sao Paulo ile Libertadores şampiyonu olmuştum. Avrupa kulüplerinden teklifler vardı. Sevilla bu kulüplerden birisiydi ve epey iyi bir teklif ile gelmişlerdi. Lakin Fenerbahçe’yi seçme sebeplerim; büyük bir grup olması, her zaman şampiyonluğa oynaması ve üst düzey turnuvalarda süreklilik sunması ve ayrıyeten bir Uruguaylı olarak Fenerbahçe’deki futbol kültürünün bana uyacağını bilmemdi. Bu yüzden Fenerbahçe’ye gelmeye karar verdim. Sevilla’ya oranla kazanma kültürü Fenerbahçe’de daha fazlaydı. Ayrıyeten Fenerbahçe’de meydan okumalara alışkın oldukça sayıda ulusal futbolcu ve Latin Amerikalı oyuncu yer alıyordu. Ne kadar meydan okuma olursa o denli güzeldir. Sevilla’nın da iyi bir ekibi vardı. Luis Fabiano ve Dani Alves suretiyle kıymetli oyuncular vardı fakat biz bu eşleşmede daha iyi olduğumuza inanıyorduk. Nitekim de daha iyi bir ekibimiz vardı ve bu mantalite Avrupa’da kıyasıya gayretler vermemizi sağlamış oldu. Zati ben oldum mümkün Türk kulüplerinin niçin Avrupa’da daha ileriye gidemediklerini, daha rekabetçi olamadıklarını kendime her zaman sormuşumdur. Daha iyi olduğumuza inanarak başladı her şey ve yanımızda Fenerbahçe’nin devasa gücü vardı; yapısal açıdan, stadyum açısından, alt yapı açısından, yandaş açısından… Daima rekabetin içinde olmak için. Kimi zaman şampiyon olursun, kimi zaman kaybedersin fakat daima olarak Avrupa’da olmak zorundasın. Bu gerçeği fark edip kabullenmiştik. Sonuçta alana çıktığımızda Avrupa’nın kalanına kıyasla kendimizi denk ya da üstün görüyorduk. Bu mantaliteyi, birebir baş yapısına haiz oyuncularla kurgulayabilirsiniz, o denli değil mi?

Fenerbahçe’deki ikinci devrin hakkında neler söylersin?

Oynayamadığım maçlar, atıldığım için değil mi? Sonuçta neredeyse asla sakatlanmadım. Fizik olarak güçlüydüm ve kendime daima oldukça iyi bakardım sadece Fenerbahçe’de bünyeme kattığım, aslına bakarsak şahsen da haiz olduğum tutku tarafım beni kimi zaman yanılgı halletmeye itti. Birkaç sefer oyundan atıldım, cezalı duruma düştüm. Bu tarafımla gurur duyduğumu söyleyemem fakat pişmanlık da duymuyorum. Ben ne yaptıysam kalpten yaptım. Kadrom için savaşarak, kazanmayı isteyerek. Zaman süre hatalar oluyor ve bununla beraber bedeller ödeniyor. Tıpkı o dönemde birçok maçı kaçırarak ödediğim şeklinde…

Türkiye Kupası’nda gördüğün 2 kırmızı kart gündemdeydi…

Aslen azca evvel söylediğim şeklinde… Başka taraftan fazla üzerime gelindiğini düşünüyorum. Aslen makûs bir şöhretim olmuştu. Zaman süre hakemler bana kolay kart gösteriyordu. Cürmü onlara da atmak istemiyorum, bu sorumluğu paylaşmak zorundayım. Zira sert futbol oynuyordum. Derbileri de o denli oynamalısınız, değil mi? Yandaş sizden bunu bekliyor. Sert ve kuvvetli olmalısınız. Gördüğüm kırmızı kartlardan biri ise büsbütün kusurluydu. O kırmızı kart hem beni, hem de ekibimi haksız yere cezalandırmış oldu. Bu da Türk futbolunun bir diğeri mevzu başlığı. Kimi zaman hakemler insanı hayal kırıklığına uğratıyor. Sadece daha evvel de söylediğim suretiyle, sertlik benim oyun karakterimin bir kesimi. Bu benim için, taraftarın tutkusunu sahiplenme tekniğim. Daima sonlarda, daima hudutları zorlayarak oynarım. Kimi zaman de o hudutları aşarım.

Bursaspor’un şampiyon olduğu dönemdeki Trabzonspor maçı ile alakalı niyetlerin neler?

O gün Fenerbahçe’deki en ağlatısal ve üzücü günümü yaşadım. Taraftarımız için de o denli olmuştu zira bir maç daha alsak şampiyonduk. Sanırım o devrin en iyi futbolunu oynamıştık. Ortalama 25 gol konumuna girdik. Defans çıkardı, kaleci kurtardı, direklerden döndü… Baskı üzerine baskı kurduk. İnanılmazdı oldukça, o gün baht kazanmamızı istemedi. En iyi oyunumuzu oynadık lakin kazanamadık zira şans faktörü bizi cezalandırdı. Gerçek bir trajediydi. Bu futbolun bir kesimi. Lakin hala o maçı sindirebilmiş değilim. O dönem Cenup Afrika’daki dünya kupasında da Uruguay kaptanı olarak misyon almış ve yarı final oynamıştım. Avrupa kulüplerine gitme fırsatım vardı. Bilhassa İtalya’dan teklifler vardı ve ben Avrupa’ya adım atmaya kararlıydım. Kararım neredeyse katiydi fakat bu yol kazası ve şampiyonluğu kaybetmemiz beni Fenerbahçe’de kalmaya itti. Şampiyonluğu kaybetmiştik ve bu formda çekip gidemezdim. Buradan şampiyon olarak ayrılmalıydım. Başa koymuştum. Şampiyonluğu kazanabilmek için bilhassa bir yıl daha kaldım.

Ve son şampiyonluk…

O sezonki meydan okumamız bilhassa bir evvelki yıl olanlardan sonrasında şampiyon olabilmekti. 2010’da Bursaspor şampiyon olmuştu ya… Bu durum onurumuzu yaralamıştı. İyi bir birinci yarı geçirmedik. Üçüncü ya da dördüncü mü bitirdik, hatırlamıyorum. Lakin şunu hatırlıyorum, Antalya’daki dönem ortası kampında ekibin önder oyuncuları Alex, Emre, Volkan ve Aykut Devasa ile bir toplantı yaptık ve devrin birinci yarısında yapamadıklarımızı düzeltmek ve şampiyon olmak için söz verdik. Tamamımız hırs ile elimizden gelenin fazlasını yapmak için ant içtik ve devamında oldukça iyi bir ikinci yarı geçirdik. Kimi zaman iyi, kimi zaman makûs oynuyor sadece yine de ligin 2. yarısında tüm maçları kazanıyorduk. Ben atıyordum, Alex atıyordu… Ve sonunda ligi şampiyon olarak bitirdik. Bizim için bir birinci üzereydi. Zira bu, evvelki devrin hırsıyla kazanılan bir şampiyonluktu.

Fenerbahçe’den ayrılma sürecin ile ilgili neler söylersin?

Söylediğim suretiyle, evvelki dönem Avrupa biletini cebime koymuştum fakat yine şampiyon olabilmek için kalmıştım. 2011 senesinde Avrupa’dan değişik teklifler aldım. Katar fonu tarafınca satın alınan Paris Saint-Germain ve Premier Lig ekiplerinden. Nasıl ki Sao Paulo’da dört yıl kaldım, şampiyonluklar kazandıktan sonrasında ayrıldım… Fenerbahçe’de de beş yıl kaldım, şampiyonluklar kazandım ve ayrılma vakti gelmişti. Oyuncu için her zaman değişim motive edicidir. Daha doğrusu onu gelişmeye zorlar. O yüzden yeni bir zorluğu göğüsleme sonucu almıştım. Burada beş yıl ve şampiyonluklardan sonrasında bıraktığım imajımla… Yaşımla beraber performansımın da düşmesini beklemektense tepede ayrılmayı istedim. Kulüple yaşayabileceğim sıkıntılardan bağımsız olarak ayrılma kararımı vermiştim. Rastgele bir pişmanlık duymuyorum zira kazandığım muvaffakiyetlerin akabinde gönülden verdiğim bir kararmış oldu. Şampiyon olarak, iyi bir görüntü bırakarak gitmek istiyordum. Tepede ayrılmak istiyordum. Aksini düşünemezdim. İşte bu yüzden de bugün bile Fenerbahçe taraftarı beni böylesine büyük bir sevgiyle anıyor. Düşündüğüm ve yaptığım buydu.

Ülkelerin derbi kültürleri hakkında ne söylersin?

Eşi olmayan! Deli! İnanılmaz! Dünyanın neresine gidersem söylerim. Nacional – Penarol derbilerini oynadım. Sao Paulo – Corinthians maçlarını oynadım. PSG – O. Marsilya oynadım. Cerro Porteno – Olimpia maçlarına çıktım ki o da Uruguay’ın en büyük rekabetlerinden biridir. Ulusal kadrolar düzeyinde Uruguay – Arjantin ve Uruguay – Brezilya maçlarında oynadım ki bunlar da büyük öncesiz rekabetlerdendir fakat Fenerbahçe – Galatasaray maçları oldukça değişik. İnanılmaz! Futbolu bırakmış oyuncular için böylesine maçların tadını çıkarmış olabilmek kıymet biçilemezdir. Futbolu bıraktıktan sonrasında gerilerinde bırakabilecekleri en büyük mirastır. Öylesine bir çılgınlık, öylesine bir tutku. Harikulâde bir adrenalin. Anlatılması güç. Bugün bile hala anlamakta güçlük çekiyorum.

25 derbi – Kadıköy’de kaybetmeme…

Sao Paulo’da dört dönem süresince Palmeiras ve Corinthians’a karşı 18 derbi oynadım ve hiçbirini kaybetmedim. Kulübün zamanı süresince asla derbi kaybetmediği diğeri bir devir yok! Uruguay – Brezilya maçlarında ise yalnız bir kere kaybettim, üç sefer de berabere kaldım. Bu cins maçlarda şans daima yanımda oldu. Talihin yanı sıra hal, hırs ve lakin en kıymetlisi taraftarların hislerine olan hürmetim söz mevzusu. Zira taraftarların hissettikleri unutulmamalıdır. Bu müsabakaların bayağı bir maçmış suretiyle oynanmaması lazım. Bu maçlar kimi zaman şampiyonluğa bedeldir! Fenerbahçe taraftarı ile hislerimiz oldukça benzeriydi. Bu yüzden onların ruh halini benimsemek benim için kolay oldu. İşte bu yüzden Fenerbahçe taraftarı beni oldukça severken Galatasaray taraftarı beni asla sevmez. Statlarına gitsem herhalde asla iyi karşılanmazdım, bilemiyorum sadece bu bile sana duydukları saygıyı ortaya çıkarır. Seni sevmezler sadece bir o denli da saygı duyarlar. Netice olarak, hepsi benim için miras bedelinde; derbilerdeki bu çılgınlığı ve yoğunluğu içselleştirebilmek. Benim için harikaydı.

Hırçın ve agresif…

Bu benim futbolu hissetme formum. Hakikaten kimi durumlarda sonların birazcık ötesine geçtim sadece benim oynama biçimim, futbolu duymak. Ve her zaman sınırlarda… Benim için futbol bir çarpışma. Bu oyunda kendi taraftarınızın keyifli olması için rakiplerin üzülmesi gerekir. Zira bu bir oyun ve kazanmak için neredeyse her şey mübahtır. Yalnızca iyi olan kazanmaz. Kimi zaman de fizikî olarak, mental olarak, ruhen egemenlik kuran kazanır. Futbol bu türlü bir şey. Bana nazaran Türkler de bu karaktere haiz. Agresif mi, bilemiyorum. Evet, kuvvetli ve sert bir oyuncu olduğumu söyleyebilirim…Buna şüphe yok. Lakin agresif olduğum vakitlerde kesinlikle cezalandırılmışımdır. Lakin birçok zaman yoğunluktur, tutkudur, en iyiyi yapma isteğidir fakat tıpkı vakitte fiziğimden yaralanma yolumdur.

Hakemler hakkında ne düşünüyorsun?

Hatırlıyorum da, Rusya’daki dünya kupasında FIFA’nın organize etmiş olduğu oteldeydik. Hakemler de tıpkı otelde konaklıyordu. Cüneyt Çakır da orada olduğumu biliyordu ve lobide beni beklemiş. Bana “Türk bir yargıcı seninle konuşmak istiyor” dediler; Cüneyt ile… Altı yıl geçmiş lakin hala benimle görülmemiş bir hesabı mı var!. Ondan sonra basına da izahat yapmış. “20 senelik hakemlik hayatımda, dünyanın birçok yerde maç yönettim lakin yönetilmesi en güç oyuncu Lugano’ydu” demiş. “Başka kimse değil, Lugano’ydu” demiş. Vay be, yönetilmesi en güç oyuncu ben miyim! İşte bu, kimi zaman benim bile göremediğim, hakemlerin insani boyutu.

En sevdiğin yargıcı?

Yok. Sadece en sempatiği, azca evvel de bahsettik ya; Cüneyt Çakır. Lakin en sevdiğim değil, zira beni iki kez oyundan attı. Lakin en azından sempatik.

En sevdiğin arkadaşın kimdi?

Birçoğu ile oldukça iyi anlaşıyordum. Kesinlikle Alex, Edu Dracena, Yobo. Diğeri taraftan Türk oyunculardan Gökhan Gönül, Başkan Turacı, Selçuk, Semih… Birçok arkadaşımla empati kurabiliyordum. Grup içinde oldukça sempatiktim. Saha içinde gördüğünüz o agresif hallerim yoktu.

Seni en oldukça güldüren olay neydi?

Şaşırdığım mı? O denli oldukça şaşırdığım şey oldu ki… Birinci derbilerde şaşırıyorduk. Niçin maçlarda bu kadar oldukça güvenlik tedbiri alınıyor diye. Ondan sonra bunun lüzumlu bulunduğunu anladık. Böylesi tahminen de daha yeterliydi. Fakat daha sonrasında insani temaslar oldukça sempatikti. Sadece bu tip maçlardaki gerilmiş ortam tekrardan de beni oldukça şaşırtmıştır.

Senin için en hususi oyuncu?

Pek oldukça kıymetli oyuncu karşısında forma giydim. Fakat Umut Karan ile derbilerde sert düellolarımız oldu. Fakat elbet centilmenlik çerçevesinde. Her birimiz grubumuz için en iyi olanı halletmeye çalışıyorduk. Kendi arkadaşlarımdan ise elbet Alex’i diyebilirim. Sanırım Türkiye topraklarından geçen en iyi futbolcu o. Tıpkı vakitte tüm mesleğim süresince beraber oynadığım en iyi oyuncu diyebilirim.

Kılık değişiklik yapma öykün?

Türkiye’den ayrıldıktan sonrasında da birçok sefer derbi maçlara geldim. Lakin daima olarak VIP alanlarda izliyor ve maçların keyfine varamıyordum. Bu türlü yerlerde kendimi sıkışmış hissediyordum. Ben futbolu nitekim seven birisiyim ve futbolcu olmadan evvel bir taraftardım. Türkiye’de tıpkı yandaş suretiyle bir atmosferi yaşamamıştım. Tek yolu buydu. Birkaç dost kılık değiştirdik, tüm günü hal böyle olunca Kadıköy’de geçirdik, taraftarların tezahüratlarına katıldık. Yiyecek yedik. Sonrasında stada gittik. Orada da tıpkı olağan bir yandaş suretiyle tezahüratlar yaptık. Akabinde yanımda oturan bir yandaş beni süzmeye başladı. “Lu…” söylediği ona sus işareti yaptım. “Eğer sesini çıkarmazsan sana fotoğrafımı ve formamı veririm” dedim. Bu konuşmadan sonrasında o yandaş sessiz kaldı sadece beni gözünün önünden ayırmadı. Maçın akabinde ona fotoğrafım ile formamı verdim. Talihimiz vardı, kimse beni görmedi. Zira gören olsaydı benim için o sakin ortam kalmayacaktı. O gün maçı kaybettik lakin, her neyse… Bu benim fikrimdi. Zira bir derbiyi tribünde hayata devam etmenin tek yolu buydu.

Unutamadığın gol…

Ben hiçbir zaman hoş gol atmadım. Ben bir Alex değilim. O oldukça hoş goller atardı. Benim gollerim daima zorlayarak atılan gollerdi. Hiçbir zaman hoş değildi lakin kıymetliydi ve üç puan getiriyordu. Sanırım Trabzon, hayır. En hoşu Sevilla’ya baş ile attığım goldü. Hem kıymetli hem de hoş bir goldü. Trabzon’a attığım gol de öyleydi.

İki öncesiz rakipte iki Uruguaylı…

Muslera tam olarak benim gittiğim gün geldi. Hala da devam ediyor. SONRA SORU GELİYOR. Sonuçta hem Fernando hem de ben Uruguay ulusal kadrosunda oynamış oyuncularız. Hasebiyle bu, Türkiye’de büyük bir kulüpte oynama potansiyeline haiz olduğun manasına gelir. En kıymetlisi de, Uruguay üç milyon sözü geçen bir ülke.15 kez Cenup ABD şampiyonu, iki kez dünya, iki sefer Olimpiyat, pek oldukça kez de Cenup ABD’da kulüpler bazında şampiyonluklar… Oldukca kuvvetli bir futbol kültürümüz var. O yüzden sanırım Uruguaylılar dünyada oldukça çalışkan, oldukça asil, oldukça sadık, yerinde duramayan beşerler olarak tanınır. Sanırım ferdî tecrübelerim de Türk futbolu ile oldukça örtüşüyor. Kişilik suretiyle, tutku suretiyle örtüşen oldukça nokta var. Tahminen de probleminin karşılığı bundadır.

Fenerbahçe taraftarı ile ilgili ne söylersin?

Sanırım dünyadaki en iyi Fenerbahçe elçisi benim. Zira daima Fenerbahçe taraftarının tutkusundan bahsederim. Sahiden bu hayatımın çarpıcı bir devrini teşkil eder. O denli oldukça şey yaşadım ki… Kimi şeyleri burada söylerim, bazılarını ise söyleyemem. Dostlarımla, taraftarlarla paylaştığım şeyler var. Türkiye’de her şey o denli ağır ve hoştu ki… Öylesine inanılmaz iniş ve çıkışlarım oldu ki… Fenerbahçe taraftarlarına karşı hislerim, bana verdikleri sevgi için içten bir müteşekkirlik olarak tabir edilebilir. Sanıyorum bu kadar oldukça sevgi almış biri olarak onlara borcumu asla ödeyemem. Her şey iyi gitti, goller attım, şampiyon olduk. Elimden geleni yaptım lakin karşılığında aldığım sevgi, onlara verdiklerimden oldukça daha fazlasıydı. Ümit ederim bu münasebet ebediyen sürer. Her zaman şunu söylerim: “Bunca şey için teşekkür, bu kadar azı için de özür dilerim.”

“Türkçe öğrenmeyi arzu ederdim”

Aslına bakarsan ortadan 10 yıl geçtikten sonrasında bugün Türkçe öğrenmemek içimde ukde kaldı. Sonuçta geçen beş yıl zarfında Türkçe öğrenmeliydim. Kültürden tarihe, kentlerden inanç mevzusuna kadar Türkiye hakkında oldukça şey öğrendim. Bir şey hariç, o da dil. Niçin? Dürüst olayım; Edu ile beraber imza attık ve tüm gün Kadıköy civarında bisiklet sürdük. Sonrasında ortadan yedi gün geçti. Tanınan kültüre ve basına aşina fazlaca, 20 tane günlük spor gazetesi çıkıyor, her gün 50 tane futbol programı yayınlanıyor, hepimiz daima olarak Lugano’dan ve Fenerbahçe’den bahsediyor. Yok dedim! Hakkımda söylenen her şeyi anlarsam konsantrasyonumu kaybederim diye düşündüm. Bu yüzden futbolun bu istikametinden kendimi sakınıp sırf top oynamaya odaklandım. Bu da bana oldukça destek oldu. Bir düşün daima hakkımda meydana getirilen tenkitleri dinleseydim… Bunların hiçbiri bana ulaşmıyordu. Ben yalnızca idmanıma ve maçlarıma odaklanıyordum. Türkiye’de rahat bir yaşam yaşadım. Başım rahattı ve futboluma odaklanıyordum fakat bugün pişmanlık duyduğum mevzu, dil mevzusundan dolayı daha çok dost edinememiş olmam. Türk kültürü mevzusunda da derinleşemedim. Fakat bu halde daha rahat bir hayatım oldu. Yoksa delirebilirdim!

“Kariyerimin ihtişamlı bir dönemiydi…”

Sportif hayatımın en hoş beş yılıydı. En keyifli ve ağır geçirdiğim vakitlerdi. Tıpkı vakitte 25 – 30 yaş ortası ki futbolculuk dönemimin en verimli vakitlerini Türkiye’de yaşadım. Haliyle mesleğimin ihtişamlı bir periyodu olarak anıyorum. Bunlar yalnızca o beş senelik devir içinde değil, gittiğim her yerde hala söylediğim şeylerdir. Mesela, Brezilya’da çalışıyorum, daima olarak bu türlü söylüyorum. Uruguay’da, Arjantin’de ya da Paris’te… Bunu daima hatırlıyor ve hak etmiş olduğu halde lisana getiriyorum.

LUGANO’NUN SÜPER 11’İ

Kaleci Volkan. Gökhan Gönül

Sol bek Roberto Carlos

Stoper olarak Servet Çetin ve Egemen Korkmaz.

Orta saha Emre Belözoğlu, Selçuk İnan.

Sol kanat Arda Turan

Sağ kanat Quaresma

10 numarayı sorma, o Alex’tir.

Forvet ise Burak Yılmaz.

Kaynak: Fanatik

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir