Matrix Gibi Bir Simülasyonun İçinde Yaşıyor Olabilir miyiz?

Matrix üzere çok gerçekçi bir simülasyonun içinde olup olmadığımızı anlamak mümkün mü? Bir grup fizikçi bu soruyu cevaplamanın mümkün olduğunu düşünüyor ve deneylerine finansman sağlamak için bir Kickstarter kampanyası başlattılar. Bu soruyu test etmenin sahiden mümkün olup olmadığı ve karşılığı bulmanın sonuçları ise incelenmesi gereken başka sorular.

En temel formu ile Simülasyon Teorisine nazaran, şayet beşerler (veya öbür bir tür) yüzlerce, binlerce ve hatta milyonlarca yıl boyunca gelişmeye devam eden bir ırksa, muhtemelen hayli yüksek bir bilişim gücüne sahip olacaktır. Galaksiye (veya ötesine) yayılmamız durumunda yıldızların ve hatta kara deliklerin gücünü kullanabilir hale gelmemiz söz konusu. Çok ilerideki jenerasyonların bütün bu sürece gücünün küçük bir kısmını kullanarak “cet silmülasyonları” yürütmeleri mümkün.

İsveçli filozof ve Oxford Üniversitesi profesörü Profesör Nick Bostrom‘un 2003 yılında yayınladığı makalede tanımlanan cet simülasyonlarının ardındaki fikir, gelecek kuşakların büyük sürece gücünü kullanarak büyük simülasyonlar yürütebilecekleri ve bu simülasyonlara bir tıp yapay şuur yükleyebileceklerini belirtiyor. Ayrıyeten Bostrom’un makalesinde üç mümkün senaryo öneriliyor. Bu senaryoların birincisinde, bu simülasyonları yürütebilecek düzeye ulaşabilen insan düzeyi uygarlıkların oranının sıfıra yakın olduğu belirtiliyor. Yani, muhtemelen bu düzeye ulaşmadan ortadan kayboluyorlar.

İkinci seçenekte ise cet simülasyonları ile ilgilenen insan-ötesi uygarlık oranının sıfıra yakın olduğu söyleniyor. Öbür bir deyişle, bu sürece gücüne ulaştığımız sırada ırkımız o kadar değişmiş oluyor ki, ya bu simülasyonları yürütmeyle artık ilgilenmiyor ya da ilgilenen şahısların bu simülasyonu yaratacak güce erişimi hudutlu yahut bu simülasyonlar yasaklanmış durumda.

Üçüncü ve son seçenek ise, bizim tıbbımızda tecrübeye sahip insanların bir simülasyon içerisinde yaşıyor olma oranının teğe çok yakın olması. Yani, başka iki seçenek yanlışsa bu üçüncü seçenekte bir tıp bu simülasyonlar için gereken teknolojiye ve güce sahip ve vakit içerisinde çok sayıda cet simülasyonu başlatıyor. Bunun manası da Dünya’daki “insanlığın”  çok büyük bir kısmının bir simülasyon içerisinde olması lakin bunun farkında olmaması.

Şu ana kadar bu teori felsefi olarak aklıyor. Lakin potansiyel simülasyonların limitleri hakkında kimi varsayımlar yapılırsa, bu sorunun karşılığını test etmek mümkün olabilir.

2017 yılında bir grup fizikçi, “Simülasyon Teorisini Test Etmek Hakkında” isimli makalelerinde çeşitli karmaşıklık düzeylerine sahip birkaç farklı usul önerdi. Teklifleri, öncelikle simülasyonun sonlu kaynağa sahip olduğu varsayımına dayanıyor, yani kozmostaki her şey birebir anda “simüle etmediğini” varsayıyor. Böylece bu simülasyon, oyunlarda olduğu üzere, “oyuncunun” gözlemlemediği şeyleri “çizmeyerek” süreç gücünden tasarruf sağlıyor.

Bu sayede bir simülasyon kozmosu içerisinde mi yoksa gerçek bir kainatta mi olduğumuzu belirlemenin kilit noktası, bilginin biz gözlemcilere ne vakit ulaştığını belirlemek oluyor. Müelliflerin makalede yazdığına nazaran sistem, iş tasarrufu sağlamak için gerçekliği yalnızca gözlemlendiği vakit hesaplıyor ve bu da çözülemeyen VR göstergelerine ve süreklilik bozulmalarına (dalga/parçacık ikilemi gibi) sebep oluyor. Şayet yalnızca bir gözlemci tarafından (bir araç değil) gözlemlendiğinde bu hesaplamayı yapıyorsa, bir simülasyon içerisinde olduğumuz anlaşılacak.

Kampanyayı başlatan grup, bunu test etmenin gözüktüğü kadar güç olmadığını söylese de, yeniden de epey güç bir süreç ve çift yarık deneyini içeriyor. Çift yarık deneyinde, üzerinde iki yarık olan bir perdeden, bir yüzeye yanlışsız fotonlar teker teker fırlatılıyor. Bu fırlatmanın sonrasında ortaya çıkan desen, fotonların bir dalga formunda hareket ettikleri durumda bekleyebileceğiniz desen. Buraya kadar sorun yok. Lakin fotonların hangi yarıktan geçtiğini belirleyecek bir prosedür kullanırsanız, bu desen, fotonlar parçacık formunda davranıyor üzere iki çizgiye dönüşüyor. Bu detektör kapatıldığında ise desen tekrar bir evvelki hale dönüşüyor. Fotonun “hangi delikten” geçtiği bilgisine sahip olmamız, fotonların nasıl davrandığını belirliyor. Fotonlar hem bir dalga üzere, hem de parçacık üzere davranabiliyorlar lakin gözlemlendiklerinde bunların yalnızca birini gerçekleştiriyorlar.

Kaynak: Chip

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir