Necip Tosun ‘Gidilmemiş Yerlerin Türküsü’ kitabıyla okuyucularının karşısına çıktı: Müziğe saygı için yazdım

Hikayeyle türkünün iç içe geçmesinin öyküsünden bahseder misiniz? Neydi o gidilmemiş yerlerin türküsü?

Evet, kahramanların tümü bulundukları ortamdan, hayatlarından mutlu değil, yenilmiş, kırık beşerler. Müzikle, türkülerle hayata tutunmaya çalışıyorlar. Ve hasretle arayışlara giriyorlar, iyi bir türkü, iyi bir melodi nerede bulunurun peşindeler, onlara memnunluk, refah getirecek yerlerin arayışı içindeler. Gidilmemiş yerlerde refah var mı, memnunluk var mı?

Bu kitaba birazcık da bir cins müziğe sevgi, saygı sunma olarak bakılabilir. Müziğin kendisi pek oldukça edebiyatçı için bir esin ve etki deposu olmuştur. Zira müzik direkt ruha ve kalbe seslenir. Edebiyatçı da yazdığı satırlarda müziğin hakikaten de duyulmasını ister. Tematik bir bütünlük gözettiğim hikayelerde müziğin bütünlüğünü elde eden bir laitmotif olmasını arzuladım. Müziksever karakterler, sanatkarlar müziğin gücüne, tesirine sığınıyorlar. Kitap müzik üstüne değil sadece art planda çalan bir beste olmasını arzuladım. Müzik dünyanın ses kaosundan bir sistem oluşturur, bir hoşluk yaratır diye düşünüyorum.

Epey yıl sonrasında akbaba ve evladı fotoğraflayan kişinin öyküsünü yazmak nereden aklınıza geldi pekala?

Yazacağım hususları, temaları, hisleri not alırım. Zihnimde uzun müddet gezdiririm. Bigün ortaya çıkacaklarını bilirim. Aylarca zihnimde gezdirdiklerim olur. Asla beklemediğim aniden yazmam için ortam oluşur ve kendini dayatır. Aylarca üstünde çalıştığım lakin yine istediğim suretiyle olmayan öykülerim vardır; yarım, noksan, tamamlanmamış. Benim de “acaba bunu ben mi yazdım?” söylediğim anlamış olur olur. Keşke daima bu türlü olsa. Akbaba ve çocuğun fotoğrafı bu demlenme sonucu ortaya çıktı.

ANKARA’NIN IŞILTISINA KAPILAN MUHARRİRLER

Kitapta Ankara’ya gönderme yaptığınız hikayeler var madem, ikimiz de buradan soralım; bürokrasiye kurban ettiğimiz muharrirler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Yazmak, çileli, sorun, neredeyse karşılıksız bir hayata talip olmak demek. Zira edebiyat beşerden bir yaşam ister. Siz ona şartsız teslim olmadan o gizlerini, hoşluklarını açmaz. Edebiyat asla flörtü kabul etmez, apaçık bir evlilik ister. Bu bağlamda okuma/yazma ile yaşam ortasında çelişik bir durum var. Bir diğer deyişle okuma/yazma ile yaşam ortasında bir seçim yapmak şart: Ya gündelik yaşamın basit alakaları ya da “örnek bir çilekeş yaşamı”. Yazıyı seçmeden, bu alanda ısrarlı olmadan kalıcı olmak zor olsa gerek. Bu manada Ankara bürokrasinin ışıltısına kapılıp, makam hırsıyla edebiyatı terk eden nitelikli yazarlarla dolu. Onlara üzülmekten diğeri elimizden bir şey gelmiyor.

YAŞANMIŞLIKLARA DENK DÜŞÜYOR

Öykülerinizi ‘ora’ya gidip mi yazarsınız, yoksa hayal edip mi? Büyük Ada’da geçen bir kıssa vardı örneğin, nasıl bu kadar gerçekçi?

Hikayelerimin büyük çoğunluğunun yaşanmışlıklara denk düştüğünü söyleyebilirim. Lakin yalnızca yaşadıklarım değil, duyduklarım, öğrendiklerim ve kurduklarım da var doğal. Bu toplamdan oluşur benim öykülerim. Kimi zaman küçücük bir etkilenme bir dünya kurmama yol açabilir.

Büyükada benim oldukça sevdiğim yerlerden biri. Kızım Büyükada’da uzun mühlet doktorluk yapmış oldu. Bu bana bir kapının açılmasıydı. Ondan sonra mesleğim itibariyle İstanbul’a her kontrole geldiğimde, yılda minimum üç ay Büyükada’da kalıyorum. Orası benim ikinci konutum suretiyle. Kalmam haricinde Büyükada’yla ilgili yüze yakın kitap okudum.

Kızımın adı Öykü

Niçin öykücülüğü bu kadar irdeliyor, araştırma kitapları yazıyorsunuz? Öykü sizin için ne tabir ediyor?
Öykü ne yazık ki edebiyat dünyasında üstünde minimum konuşulan yazınsal tiplerden biri. Şiir olsun, roman olsun, sanatın, edebiyatın diğer tipleri, alanları olsun, pek oldukça kuramsal, poetik çalışmaya muhatap olmuşken, öykü için birebir şeyi söylemek mümkün değil. Hele vatanımızda bu alan bomboş. Bu yazıların birinci gayesi işte bu “eksiklik” duygusu oldu. Ben yazı hayatına hikayeyle başladım ve daima öykü yazmayı kurguladım. Edebî serüvenimde öykü haricinde hiçbir tıpta yazmayı düşünmedim. Evvel el yordamıyla sonrasında üstünde baş yorarak, emek vererek, çeşitler içinde kendimi tabir edebileceğim en donanımlı imkân olarak belirledim. Günümüzde hikayenin diğer edebî cinslere nazaran pek oldukça avantajları bulunduğunu düşünüyorum. Son olarak kızımın isminin bile Öykü bulunduğunu söylersem hikayeye olan tutkum daha iyi anlaşılır sanırım.

Kadın muharrirler tüm sıkıntılara el attı

Kıssa yazımında hanımefendi ve adam farkını araştırma talihiniz oldu mu?
Son devirde bayanlar ortasında öykü cinsine büyük bir yönelim bulunduğunu görüyoruz. Senelerdir yalnızca adam gözüyle anlatılan hanımefendi dünyası ve bir tüm olarak dünya şahsen onların kendi bakış açılarından hikâyeleştirilmeye başlandı. Kadın muharrirler birinci periyot konularında, mevcut toplumsal nizamda kendine yer bulamayan, dışlanan bayanların yalnızlığını ve açmazlarını söyledi. Günümüzde hanımefendi muharrirler ülkemizin tüm problemlerine el attı ve söz aldılar. Giderek kadın-erkek duyarlığı belirsizleşti.

Kaynak: YeniŞafak

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir