Tanınmış sanatçı Güvenç Özel, Togg iş birliğinin detaylarını paylaştı

[ad_1]

‘ABD’de Yaşayan En Etkili Türkler’ içinde yer edinen tanınmış mimar, tasarımcı ve sanatçı Güvenç Hususi, hatırlarsanız Ocak ayında düzenlenen Consumer Electronics Show (CES)’da Togg için suni zeka ile sanatı bir araya getirmişti. Hususi’in, ‘Kelimelerin Anlamlarının Görselleştirilmesi’ temasıyla yapmış olduğu dijital emek harcama insan ve teknolojiyi merkeze aldı. Güvenç Hususi’in yeni eseri “Arayüz”, metin girişlerini devamlı görüntüye dönüştüren yeni bir suni zeka algoritması kullanılarak oluşturuldu. Böylece Hususi, Togg’un USE CASEMobility yaklaşımını en iyi tanımlayan anahtar kelimeleri vurgulayarak sanata dönüştürüyor.

Arayüz”, her biri Togg’un ulaşım, şehircilik ve güncel yaşamla ilgili teknolojik yaklaşımlarını vurgulayan; Sizden Gelişen Bir Dünya, Sizinle Konuşan Bir Vasıta, Sizi Canlandıran Enerji ve Sizi Anlayan Bir Kent isminde 4 bölümle sergileniyor.

Güvenç Hususi’in Togg ile iş birliği kapsamında yaşam verdiği yeni dijital eseri Togg Gemlik tesislerinin duvarlarından birini de süslüyor. Böylece TOGG’un “Fabrikadan daha fazlası” mottosu hayata geçmiş oluyor. Yaratı,  20 metre yüksekliğinde 200 metre genişliğinde toplam 4 bin 200 metrekarelik bir alana uygulandı. Togg’un vizyonundan esin alan bu proje bununla beraber dualiteyi yeni bir ifade biçimi kullanarak dijital ortamda aktarıyor.

Marka ile iş birliklerine devam edecek Hususi’in Togg iş birliğini, suni zekayı nasıl tanımladığını, mimari eserlerde suni zeka kullanımını, suni zeka ve sanatçı ilişkisini konuştuk. 

Güvenç Hususi’in Yale Üniversitesi’nden Frank Gehry ofisine uzanan hikayesi ve Arayüz eseri

“Arayüz”, metin girişleri tarafınca denetim edilen yeni bir üretken makine öğrenimi algoritması kullanıyor. Algoritma, Togg tarafınca yazılan metinleri yorumlarken bir taraftan da devamlı görüntüler üretiyor. Böylelikle veri setinde birbiriyle ilişkili görüntüler yaşam bulmuş oluyor. Hususi, kendi oluşturduğu storyboard’lar vesilesiyle algoritmayı yönlendiriyor ve oluşturduğu görüntülerden tahminde bulunmak için sistemi kodluyor. Ek bir hesaplama işlemiyle, oluşturulan 2B görüntüler bu şekilde 3B dünyaya dönüştürülüyor. Hususi’e bu üretimi hayata geçirmesinin ne kadar süre aldığını, suni zeka ve makine öğreniminin yanı sıra hangi teknolojilerden yararlandığını sorduğumuzda, suali şu şekilde yanıtlıyor: 

22 Senedir ABD’deyim, lisans düzeyinde sanat ve Yüksek lisans düzeyinde de Mimarlık eğitimi aldım. Mimarlık eğitimimde Yale Üniversitesi’nden mezun olduktan sonrasında, ABD’li mimar Frank Gehry’nin ofisinde çalıştım bir süre ve orada da yaptığım en büyük proje Paris’teki Louis Vuitton sanat müzesiydi. İlk olarak sanat okuduğum zamanlarda dijital sanat ile işler çıkarmaya başladım. Örnek olarak projeksiyon bazlı dijital sanat işim 1999 senesine karşılık ediyor. 23 senedir ben, dijital sanat ve açıkçası dijital dünya ile fizyolojik dünyanın kesişimi ve insanların bu iki dünyayı deneyimlemesi üstüne kafa yoruyorum, emekler yapıyorum. 

Bahsettiğiniz Arayüz isminde emek harcama daha Makine Öğrenimi odaklı bir çalışmaydı. Makine öğrenimi teknolojilerinin de sanat içerikli açıdan kullanılmaya başlanması, sanatçılara yada bununla ilgili emek harcama yapmak isteyen insanlara sunulmuş olması 2016 senesine karşılık ediyor. Ben de son 15 senedir bununla beraber akademisyenlik yapıyorum. Son 10 senedir UCLA’de bir araştırma laboratuvarım var. Burada dijital dünya ile fizyolojik dünya içinde hem sanat içerikli hem ergonomik bir oldukça proje üretiyoruz. Makine öğrenimi teknolojileri ilk olarak ortaya çıktığından beri, biz bununla hem ergonomik anlamda insanların mekanlarla etkileşime geçirmesi, hem de yeni bir güzel duyu yaklaşım çıkarılması üstüne araştırmalar yapıyoruz. 

Arayüz isminde eserin öteki Makine öğrenimi ve suni zeka ile üretilen işlerden ayrıştığı belli noktalar var.  Bunlardan bir tanesi; 2021 yazında ortaya atılmış bir teknoloji ve ikimiz de o teknolojiyi derhal araştırmalarımızın içine dahil ettik. Dil bazlı bir teknoloji şu demek oluyor ki düzgüsel kontakt kurduğumuz dil ile imajlar içinde belli bir süreklilik elde eden, suni zekanın kelimelerin anlamları üstüne ne şekilde görseller üretebileceğiyle ilgili bir algoritma. Fakat bir taraftan da makine öğrenimi ile meydana getirilen öteki işlerden ayrışma noktası, şurada devreye giriyor: Ben bir tek algoritmanın sanat üretmesi şeklinde bir yaklaşımı oldukça fazla benimsemiyorum. Ben devamlı insanla teknoloji içinde devamlı bir kontakt, devamlı bir değişiklik, devamlı bir karşılıklı diyalog olması gerektiğine inanıyorum. Biz bu algoritmayı aldık ve şu şekilde programladık. Ben elle  bir ekip kolajlar ve çizimler ürettim, TOGG’un bana sunmuş olduğu hem çevre hem estetikle hem de insan ve teknoloji arasındaki ilişkilerle ve onların iş modeliyle ilgili bir ekip kelimelerin bana ne şekilde çağrışımlar yaptığıyla ilgili elle bir ekip işler ürettim. Bu işleri algoritmaya yükledik. “Bu noktadan esinlenerek başla” şeklinde programladık. “Bu kelimelerle beraber kobine et” şeklinde yaklaştık. Çıkan neticeleri tekrardan aldık. Örnek olarak belli çıktılar aldım ben ve bu çıktıları tekrardan elle manüpile ettim, tekrardan kendi sanat içerikli yaklaşımımla şekillendirdim. Sonrasında tekrardan algoritmayı besledik. Devamlı insanla makina içinde yaratıcı bir diyalog kurulması şeklinde bir özelliği var. Bu çalışmanın, suni zeka ve makine öğreniminin sanata entegre edilmesi mevzusunda anlamlı bir diyalog başlattığını düşünüyorum. 

Teknolojiyle harmanlanmış güzel duyu bir ekosistem: mimari, sanat ve ulaşım

Şimdiye kadar dijital sanat eserlerini mekanlarda ve sergi alanlarında gördük. Mobilitenin dijital sanat ile etkileşimi, izleyicinin sanat tüketimini nasıl değiştiriyor? 

Aslına bakarsak mobilitenin hem mimari hem de sanatla oldukça eskiye varan belli bir bağlantısı var. Fakat bilhassa son dönemde, bilhassa elektrikli araçlar ve otonom araçlar şeklinde yeni teknolojilerin ortaya çıkmasıyla, aslına bakarsak teknoloji, mimari, mobilite ve sanat içinde bir köprü haline gelmiş oldu.  Bu, hem arayüzler içinde – ki işin adı da bu yüzden Arayüz- mimari de bir arayüz, sanat da aslına bakarsak kültürel bir arayüz içinde  gezdiğimiz otomobiller da bizi belli mekanlardan başka mekanlara taşıyan arayüzler haline gelmeye başladı. Bunun sonucu olarak bu arayüzde bir devamlılık olması gerekiyor. 

TOGG ile iletişimimiz başlamadan ilkin 2014 senesinde bir pilot proje yaptık. Tesla ve LA Belediyesi  teknoloji ofisi ile ortak bir projeydi bu. Mekanla vasıta içinde hem kullanıcı açısından hem de güzel duyu açıdan arayüzlerin devamlılığını nasıl sağlayabiliriz? Ve bunun şehirle etkileşimi nedir? Örnek olarak otonom araçlar yardımıyla otopark ihtiyacı azalacak, oldukça kattan oluşan binaların üzerine insanları asansör şeklinde taşıyabilecek hale gelebilecek bu da aslına bakarsak şehirsel yapıyı oldukça kökten etkileyecek bir ekip değişimler. Biz, bunlarla ilgili belli senaryolar geliştirdik. Bu senaryolar hem arayüz olarak şu demek oluyor ki insanların görmüş olduğu ve teknolojiyle etkileşime geçmiş olduğu ekranlar bazında hem de mekansal anlamda işlendi. Bundan dolayı aslına bakarsak bu emek vermeyi, o yaptığımız araştırmanın sanat içerikli uzantısı olarak da değerlendirebilirsiniz. Bundan dolayı bence günümüzde teknolojiyle sanat oldukça iç içe, bununla beraber teknolojiyle kullanım oldukça iç içe, mekanla teknoloji ve bunların bir ekosistem olarak algılanması gerekiyor. Doğrusu teknolojiyle harmanlanmış güzel duyu bir ekosistem bu: mimari, sanat ve ulaşım. 

Güvenç Hususi’in didaktik tanımlamaların ötesinde; suni zekayı nasıl tanımladığını da merak ediyorum. Hususi, suni zekanın bizim kültürel, güzel duyu ve toplumsal değerlerimizi idrak edebilecek bir kapasitede olmadığını belirtirken aslına bakarsak bizim o kıymeti suni zekaya yansıttığımızı ifade ediyor

Bizim aslına bakarsak bilimkurgu filmlerde gördüğümüz ölçekte bir suni zeka şu anda yaşamımıza girmiş değil. Fakat görünmez sistemler vesilesiyle aslına bakarsak suni zeka bununla beraber her yerde. Bu suni zekadan beklentimizle ilgili bir şey. Birincil olarak suni zeka bizim kültürel değerlerimizi, güzel duyu değerlerimizi, toplumsal değerlerimizi idrak edebilecek bir kapasitede değil. Biz aslına bakarsak o kıymeti suni zekaya yansıtıyoruz. Sanki anlıyormuş şeklinde bir  yorumda bulunuyoruz. Bundan dolayı sanatla suni zeka arasındaki etkileşim oldukça mühim. Oradaki kültürel çerçeveyi, işin anlamını aslına bakarsak sanatçı belirliyor. Makine öğrenimi de bir vasıta, nasıl 3D modelleme tasarımcılara destek olan bir araçsa, nasıl Photoshop şeklinde görüntü manüplasyon yazılımları sanatçıların işlerini son 20 senedir kökten etkilemişse; bu da bizim emek harcama şeklimize oldukça büyük katkısı olacak yeni bir vasıta aslına bakarsak. Fakat birazcık ilkin bahsettiğim şeklinde buradaki bence en mühim unsur, yaratıcı prosedüre katkısı olan bir vasıta haline gelmiş oluyor, öteki yazılımlardan bence en büyük farkı o. Örnek olarak siz belli konseptleri belirliyorsunuz, bu konseptlerin çeşitli versiyonlarını Suni Zeka vesilesiyle üretebiliyorusunuz. Bunlar içinde sizi en doygunluk eden seçeceği seçip onu geliştirmeye yönlenebiliyorsunuz. Aynı seçenek öteki tasarım programlarında yoktur. Bundan dolayı aslına bakarsak ilk olarak fikrin gene sanatçıdan şu demek oluyor ki insandan gelmesi gerekiyor. Bu fikri daha varlıklı hale getirmek mevzusunda belli bir katkısı olabiliyor sadece suni zekanın. Bundan dolayı birazcık ilkin bahsettiğim şeklinde teknoloji ile insan arasındaki kontakt, suni zeka ile sanatçı içinde devamlı döngülü bir kontakt olması işi zenginleştiriyor. Yoksa bir işin bir tek otomasyon vesilesiyle birçok versiyonunun üretilmesi sanat içerikli açıdan bence oldukça fazla bir şey ifade etmiyor. 

Mimari eserlerde suni zeka kullanımı

Hususi’e dijital sanatın ötesinde mimari eserlerinde suni zeka ve makine öğreniminden nasıl faydalandığını sorduğumda şu şekilde yanıtlıyor:  

Suni zekanın bence hem ergonomik hem de güzel duyu anlamda 2 tane uygulaması var. Ergonomik anlamda uygulaması, sözgelişi sensörler vesilesiyle binaların akıllı hale getirilmesi ve insanların kullanımı açısından çeşitli seçenekler sunması ve seçenek gereksinimlerine nazaran dinamik bir halde bunlara yanıt verebilmesi. Bir tanesi de tasarım kısmında; hem binanın tasarımı, hem binanın deneyimlenmesi kısımlarında daha güzel duyu bir çerçeve içinde kullanımı var. Biz bu iki kullanım için de hem araştırma projesi olarak hem uygulama projesi olarak hem ofisimde hem de bilimsel nitelikli araştırma tesisinde oldukça çeşitli uygulama emekleri yapıyoruz. Bunların çerçevesinde son 10-15 yıl içinde aslına bakarsan hem uygulama hem de tasarım aşamasında Nasa, Google ve Microsoft şeklinde bir oldukça müessese ile emek harcama fırsatı elde ettim. Bunların çeşitli, değişik uygulama şekilleri var, problemin tanımlaması aşamasında araştırmayı o şekilde yönlendirebiliyoruz. 

Tasarımcıların üretim sürecinde sorun çözme, kompozisyon, güzel duyu, doku ve duygu şeklinde kaygılar yer ediniyor. Sadece suni zekanın ürettiği eserlere baktığımızda veri tabanlı çağrışımların öne çıktığını görüyoruz. Buradan hareketle suni zekanın bilgili tasarıma tesiri nasıl olacak? 

Bununla ilgili şu şekilde garip bir olgu ortaya çıkmaya başladı. Eğer siz bir sanatçı ya da tasarımcı olarak suni zekayı kullanmak istiyorsanız, bir taraftan da bilişim mevzusunda bilgilenmeniz gerekiyor. Ben, mevcud veri tabanlarının kullanılmasından öte veri tabanı oluşturma mevzusunda da araştırmalar yapıyoruz ekip olarak. Bizim istediğimiz neticeleri verebilecek yada bizim kendi konumuzla ilgili veri tabanları meydana getirmeye çalışıyoruz. Bu veri tabanları o süre bizim belirlediğimiz parametreler üstünden bizlere seçenekler sunmaya başlıyor. Bundan dolayı aslına bakarsan birazcık ilkin bahsettiğim şeklinde bu prosedür, tasarımcı tarafınca yönlendirilmesi oldukça mühim olan bir prosedür. Yoksa çıkan sonuçlar güzel duyu olarak bilhassa, suni zeka ve sanat dediğimizde 4 senelik bir geçmişi var bu işin. Bunun ilk örneklerinde hepimiz deneysel bir yaklaşım içerisindeydi. Şimdi şu anda biz bu işlemlerin, bu prosedürlerin, hem yaratıcı hem de fonksiyonel olarak nasıl yönlendirebileceğiyle ilgili baya bir edinim kazandık aslına bakarsak. Bu da bilişimle sanatın, bilgisayar mühendisliği kim bilir bu, sanatçının kesişmesi anlamına geliyor. Bir oldukça disiplinin bir arada çalışmasını gerektiren bir ortam ihtiyacı gerektiriyor.

TOGG’da da mobilite ekosistemiyle ilgili ortaya atmak istedikleri, Türkiye’de ve Dünya’da gerçeğe dönüştürecekleri bir oldukça proje aşamasında hem asarı mevzusunda hem güzel duyu dil açısından hem de bununla beraber mekanla vasıta ve mobil teknolojiler arasındaki arayüz devamlılığı açısından bir ekip emekler yapıyoruz. Bunlar hem hem oldukça teknik hem de oldukça güzel duyu bir oldukça özelliği içinde barındıyor. Şu anda bunlarla hem orta vadeli bir oldukça projeyi birlikte geliştirmeye çalışıyoruz. Aslına bakarsak hem CES’te gördüğümüz hem de cephe uygulamasında göreceğimiz bu iki projede de bunların görsel dışavurumlarını görebiliyoruz. 

Dall-e ve Midjourney şeklinde araçların daha geniş bir ölçekte etkinlik göstermesiyle suni zekanın sanata tesiri yoğun bir halde konuşuluyor. Bu bağlamda uzun solukta sanatın “zanaat”  olarak değerlendirebileceğimiz emek yoğun kısmı ile dijital sanatın ayrıştığı ve buluşmuş olduğu noktaları yorumlar mısınız? 

Bu tür araçların her insana açık bir halde büyük bir avantaj ve kazanım, sanatın değerinin nerden geldiğiyle ilgili bir ekip sual işaretlerine insanoğlunun aklına getiriyor. Fakat bu diyalog doğal olarak ki aslına bakarsak 20.yy’ın başından beri yaşanmış olan bir sual işareti. Kim bilir sanat evveliyatına baktığımızda; oldukça fazla detaya girmek istemiyorum fakat Marcel Duchamp’ın bulunmuş bir lavaboyu şu demek oluyor ki endüstriyel olarak üretilmiş bir şeyi sanat objesi olarak sunmasından itibaren, aslına bakarsak sanatın ne şekilde üretilmesi gerektiği ve sanatın kıymeti mevzusunda aslına bakarsan 150 seneye yakın bir münakaşa içindeyiz. Bence burada mühim olan gene amaçta ortaya çıkıyor. Doğrusu sanatçının amacı ne, bunun toplumla olan ilişkisi ne, bunun anlamı ne? Daha ileriye gitmek için ve kafamızda kalıplaşmış belli  düşünceleri sorgulamaya yönlendirmesi açısından için ben bunu oldukça yararlı buluyorum. Fakat bir taraftan da söylediğim şeklinde, bizim Arayüz işimizle ilintilendirirsek, aslına bakarsak Arayüz’de kullanılan algoritma Dall-e’de yada Midjourney’de kullanılan algoritmanın atası. 

Burada aslolan mühim olan birazcık ilkin bahsettiğim şeklinde sanatçıyla teknoloji arasındaki kontakt. Sanatçıyla teknoloji arasındaki kullanım açısından ve fikrin geliştirmesi açısından bu yeni aracı sanatçı işine nasıl entegre ediyor? Nasıl kendi fikirlerini daha zenginleştirmesi için kullanıyor. Bu da aslına bakarsak algoritmanın sorumluluğunda olan bir şey değil, bizlerin sorumluluğunda olan bir şey. Bundan dolayı ben açıkçası her algoritma ile meydana getirilen etkisi altına alan işin sanat olmadığını düşünüyorum. Bunu biz cemiyet olarak neyin kıymetli olup olmadığına bu süreç zarfında karar vereceğiz. 

Plastik sanatlar ve edebiyat suni zeka ile yine bir araya mı gelecek? 

En oldukça merak ettiğim mevzu ise betimlemelerin plastik sanatı ve sanatın tamamını nasıl etkileyeceği. Sanatın yeni yolu suni zeka destekli betimlemeler ise sizce uzun solukta plastik sanatlarla edebiyat birleşmeye mi başlamış olacak?  

Oldukça güzel bir sual. Aslına bakarsak bu birleşim tarihsel olarak vardı. Fakat sanatçının profesyonelleşmesi sonucunda bir ayrışım oldu. Örnek olarak rönesanstan itibaren modernizme gelinceye kadar, sanatçıların üretim spektrumuna bakarsak; bu üretim içinde yazı da var, edebiyat da var, fotoğraf de var, heykel de var, mimari de var. 20.yy’da sanat dallarının disipliner bir halde ayrılması sonucu bence; kim bilir yaratıcı insan, belli üretim kalıplarına sokulmaya zorlandı. Kim bilir bu kalıpların ortadan kalkması, daha güzel bir yaratıcı üretim modeli olarak ortaya çıkabilir. Bundan dolayı birazcık ilkin bahsettiğim şeklinde; insanla teknoloji arasındaki kontakt aslına bakarsak burada oldukça kilit bir hal alıyor.  Teknolojik bir ekip üretim mekanizmalardan anlayan yada bunlarla ilgilenen insanoğlu, aslına bakarsak bir oldukça dalda üretim yapabiliyor. Buna müzik de dahil, görsel sanatlar da dahil, buna mimari de dahil. Bundan dolayı bana siz mimar mısınız, sanatçı mısınız yoksa teknoloji geliştiren bir insan mısınız diye sorduklarında; kimsenin uzmanlığını değersizleştirmeden “Aslına bakarsak hepsiyim.” diyorum. Fakat bununla beraber bir mühendis değilim. Örnek olarak teknik olarak bir problemin çözülmesi mevzusunda da bir uzmanlık şeklinde bir iddiam yok. Fakat kültürel anlamda bunların eş kıymetli bir halde üretilmesi, bizim teknolojiyle ilişkimizi eşdeğerli bir halde algılayabilmemiz bence oldukça kıymetli bir kazanım.

Sizce bu araçların kullanımının yaygınlaşmasıyla tasarım yalnızca betimleme üstüne mi kurgulanacak?  

Aslına bakarsak betimleme dediğimiz süre, her şey öğrenilmiş bir ekip deneyimler üstünden gidiyor. Dünyada asla kimse daha ilkin deneyimlenmemiş bir şeyi ifade edemiyor. Doğrusu insanoğlunun hatıraları üstünden yaratıcı bir birikim oluşturabiliyoruz ve bunların çeşitli varyasyonlarını ortaya çıkararak hem güzel duyu hem deneyimsel bir ekip olgular ortaya çıkarabiliyoruz. Bundan dolayı tekrardan sanat evveliyatına baktığımız süre, mimari evveliyatına baktığımız süre, aslına bakarsak asla birimiz sıfırdan bir şey yapmıyoruz. Devamlı bizlerden bundan önce gelen insanoğlunun omzuna, onların desteğiyle, onların ürettiği şeylerin üstüne belli şeyler katarak ilerliyoruz. Aslına bakarsak bu insan deneyiminin tekliğini bence ifade ediyor. Şu andaki en mühim kolektif deneyimimiz de teknoloji. Hem bizi bağlayan hem bizi ayrıştıran, hem toplumsal ilişkilerimizi organize eden vasıta teknoloji. Bundan dolayı hızla gelişen teknolojinin yansımaları; bu sanat üretimi olabilir, medya üretimi olabilir, otomasyon olabilir; hepsi aslına bakarsak aynı sistem üstünden gidiyor. Bu da bizim kollektif uygarlığımız, ortak ürettiğimiz bir şey. O nedenle Dall-e şeklinde Midjourney şeklinde platformlara bir oldukça insanoğlunun katkıda bulunması, bunlar vesilesiyle bir oldukça insanoğlunun güzel duyu üretime katkıda bulunmasının kıymetli bir şey olduğuna inanıyorum. Bunların özünde aynı yazılım var. Biz aslına bakarsak aynı şeylerin değişik yansımaları üstünden çeşitli emekler yapıyoruz, çeşitli yaklaşımlar üretiyoruz. 

Arayüz eserinde 2D görselleri, 3D’ye dönüştüren bir yapı mevcut. 3D ve mimari eserler üreten biri olarak, sanal gerçeklik odaklı metaverse mimarisi hakkında ne düşünüyorsunuz? Bu alandaki ön görülerinizi bizimle paylaşır mısınız? 

Cep telefonlarının yaşamımıza girmesi bir ihtimal 1995 senesine karşılık ediyor. Akıllı telefonlar da 2000’li yılların başlangıcında, şu demek oluyor ki son 20 senedir aslına bakarsak 2 boyutlu arayüzler vesilesiyle birbirimizle kontakt kuruyoruz. Ticareti bu arayüzler yönlendiriyor, bunların hem görünmeyen bir ekip tarafları var. Bir de bizim günlük olarak iletişime girdiğimiz, 2 boyutlu arayüzler var. Bence bu arayüzlerin en büyük problemi 2 boyutlu olması ve  insanları 2 boyutlu bir ekrana bağlıyor olması. Kim bilir bu teknolojilerin hem bilgisayar ekranı bazlı hem mobil teknoloji bazlı, en bizim yapımıza uymayan tarafı bu. Biz mekansal varlıklarız, biz mekanda mevcud birbirimizle 3 boyutlu ortamlarda etkileşime geçmeye alışık bir türüz. Bence 2 boyutlu ortam bizlere uymuyor.

İnsanlar gene bilimkurgunun getirmiş olduğu bir ekip yıkım teorilerinden yola çıkarak Metaverse’den yada sanalgerçeklikten korkuyorlar, bence Metaverse dediğimiz şey, bizim doğamıza daha uygun. Bu sistemlerin insan etkileşimine, insan sosyalleşmesine daha uygun ortamlar olduğuna inanıyorum. Bundan dolayı de bu teknolojik gelişmenin oldukça pozitif tarafları olacağına inanıyorum. Bizi 2 boyutlu arayüzlerin sınırlamasından kurtaracaktır, bu teknolojiler geliştikçe daha naturel bir halde iletişime geçmemize olanak verecektir.

[ad_2]

Kaynak: Webrazzi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.