Zuhal’e de kimse inanmamıştı

Antalya Beyaz perde Festivali’nde yarışan ve “En İyi Kadın Oyuncu” mükafatını Nihal Yalçın’ın almış olduğu Zuhal sinemasını şenlikte izledim. Beyazperdeye ayırabildiğim tek gece gösterilen iki beyaz perdeden biri Nazlı Elif Durlu’nun direktörlüğünü yapmış olduğu Zuhal’di. Başkası ise “İki Şafak Içinde”. Adana Beyaz perde Festivali’nde yaşadığım suretiyle nokta atışı. İkisi de mükafatla döndü Antalya’dan. Zuhal’in mevzusu değişik. O denli birinci anda aman aman bir şey yokmuş suretiyle görünen senaryonun içinde fazlaca şey var. Bir kedi var örneğin, sesi var lakin kendisi yok, görünmüyor ve onun sesini bir tek Zuhal duyuyor. Bir tek Zuhal duyduğu için de kimse kedinin varlığına inanmıyor!

KEDİ VAR MIYDI?

Zuhal, beraber olduğu Ahmet yurtdışında iş seyahatinde olduğundan yalnız kalmış olduğu meskeninde, ne komşularıyla ne de annesiyle pek ilgi oluşturmak istemese de, kedi sesi yüzünden oluşturmak zorunda kalıyor. Meraklı komşu kadın, iyi niyetli apartman vazifelisi, tipik emekli apartman yöneticisi, işi bitirmeyen ustalar, her gün karşılaştığımız tipler aslen. Hangimizin meskeninde yok ki ve yalnız yaşayan, iş güç sahibi, her davranışı mercek altına alınan hangi yalnız kadın sıkıntısını dinletebiliyor ki? Tıpkı Nihal Yalçın’ın ödül alırken kendini apartman yöneticisi zihniyetindeki Tamer Karadağlı’ya dinletemediği suretiyle. Meğer ne diyordu o: “Bugün benim günüm, ödül kazandım, benden rol çalmasına müsaade vermeyeceğim!” Zuhal de vazgeçmez, derinlerden duyduğu kedi sesinin peşine düşer. Bu komşuları ve mahalleli ortasında kendisi hakkında uygunca kuşkulara yol açacaktır. Ona inanan tek şahıs ise apartman görevlisinin minik kız evladıdır! Kedi var mıydı? Bunun için sineması izlemeniz gerekecek! Zuhal’in Ahmet’le telefonda yaşamış olduğu aşk sahnesi ise Hülya Avşar’ın seneler evvel çekmiş olduğu ve fazlaca ses getirmiş olan sahneden sonrasında en bahadır olanlardan. O ve dolabı getirip koridorda bırakan ustalarla arbedesi, sıkıntısını anlatamadığı için sıkıştığı durum ise ödüllüktü hakikaten…

İKİ ‘GÖRÜŞ’ ORTASINDA

O gece izlediğim başka beyaz perde, “İki Şafak Içinde” ise Dr. Avni Tolunay Hususi Ödülü’nü aldı. Ben beyaz perdeden çıkarken o kadar da bayılmadığımı anlatmaya bile yürek edemedim, zira sineması izleyenler ortasındaki sinemacılar pek beğenmiş, göklere çıkarıyorlardı! Bir dokumacılık fabrikasında yaşanmış olan ve bir çalışanın canına mal olan iş kazasının yapınak sahibinin iki oğlundan birinin ömrünü nasıl tersyüz etmiş olduğu ve yaşamını değiştirdiğini özetleyen senaryo sağlam başlamış, lakin kan parası ve ailelerin yansıları mevzusunda pek de gerçekçi olmayan detaylarla hikayeden koparmıştı seyirci olarak beni. Ayrıyeten oyunculuklar da fazlaca başarı göstermiş gitmediği suretiyle beyaz perde de akmıyordu. Fakat yeniden de beğenildiğine nazaran haksız olan benim herhalde? Şenlik sinemalarına hususi bir hoşgörme taşımadığım ve profesyonellik beklediğim için mi dersiniz?

Kaynak: Cumhuriyet

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir